พริบตาเดียวก็ผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์
ณ ฐานที่มั่นแห่งความหวัง
"พวกโง่ฟังให้ดี นี่คือสหพันธมิตรเซิ่งเซี่ย เรากำลังจะบุกเข้าสู่เขตเฉิงเป่ย คาดว่าภายในหนึ่งเดือนจะยึดเขตเฉิงเป่ยได้ สหพันธมิตรเซิ่งเซี่ยยินดีต้อนรับผู้มีปัญญาเข้าร่วมตลอดเวลา ที่นี่ของเรา ดูแลฐานที่มั่นเล็กๆ เป็นอย่างดี ทุกคนสามัคคีมีน้ำใจ โอบอ้อมอารี เปี่ยมพลัง เร่าร้อนไปด้วยไฟปรารถนา ......"
ฉีซาง: "......"
หากย้อนไปครึ่งเดือนก่อน หานชิงเซี่ยไม่ได้ออกประกาศท้าประกาศิตต่อฐานที่มั่นชางเซิ่งแล้วกลืนกินพวกเขาเข้าไป เขาก็คงเชื่อที่หานชิงเซี่ยบอกว่าสหพันธมิตรเซิ่งเซี่ยของพวกนางสามัคคีมีน้ำใจ โอบอ้อมอารี ดูแลฐานที่มั่นเล็กๆ เป็นอย่างดี
ให้ตายเถอะ สหพันธมิตรเซิ่งเซี่ยน่ะก็คือรังของพวกโจรร้ายชัดๆ!
แต่ตอนนี้ฉีซางก็ไม่มีเวลาไปบ่นถึงพฤติกรรมจอมโจรต่างๆ ของหานชิงเซี่ยแล้ว เมื่อเทียบกับวิธีการที่อหังการของนาง สิ่งที่นางทำนั้นกลับทำให้เขายอมรับจากใจ
พวกนางเริ่มบุกเข้าโจมตีเขตเฉิงเป่ยแล้ว
คนกลุ่มนี้กำลังทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง
พวกนางทยอยกำจัดซอมบี้ในเมือง ระหว่างที่ชิงคืนผืนดิน ก็ค่อยๆ ลดภัยคุกคามจากซอมบี้นับล้านในเมืองไปพร้อมกัน
หากพวกนางไม่จัดการซอมบี้ ซอมบี้นับล้านในเมืองก็ย่อมเป็นระเบิดเวลา
พวกนางกัดฟันกรุยทางไปข้างหน้า ยิ่งกำจัดซอมบี้ได้มากเท่าไร ภัยคุกคามในอนาคตก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น
เป็นคุณูปการในปัจจุบัน และเป็นประโยชน์แก่คนรุ่นหลัง
แต่ตอนนี้ฉีซางไม่ค่อยมองแง่ดีกับหานชิงเซี่ย เพราะหนึ่ง อากาศเริ่มร้อนแล้ว ไม่ใช่ช่วงคลื่นความหนาวของเดือนกุมภาพันธ์มีนาคม
คลื่นความหนาวจำกัดการเคลื่อนไหวของซอมบี้อย่างมาก การกำจัดจึงทำได้ง่ายกว่ามาก