"คุณทำแบบนี้ไม่กลัวจะทำให้ฐานที่มั่นแห่งความหวังโกรธแค้นเอาเหรอ?"
หานชิงเซี่ยเหลือบตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหัวเราะเหอะๆ "สิ่งที่คุณควรคิดไม่ใช่หรือว่าฐานที่มั่นแห่งความหวังต่างหากที่ทำให้ฉันโกรธ! เขาทำให้ฉันโกรธ เขาได้ found ตายแน่!"
ลู่ฉีเหยียน: "......"
ในยุคฐานที่มั่น อารยธรรมที่หลงเหลืออยู่กลับดำเนินตามวิถีการเอาชีวิตรอดของสังคมชนเผ่ามากกว่า
ผู้แข็งแกร่งคือราชัน! เมื่อนางมีพลัง ก็สามารถขี่หน้าเหยียบจมูกฐานที่มั่นแห่งความหวังได้เต็มที่ และยิ่งตัวเองแข็งแกร่งมากเท่าไร คนอื่นก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น!
ถ้านางอ่อนแอ ฐานที่มั่นแห่งความหวังก็จะแสดงความเหี้ยมเกรียมออกมา ตอนนี้ไม่ใช่ยุคที่ต่างฝ่ายถอยคนละก้าวแล้วจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้
นางถอยหนึ่งก้าว ฐานที่มั่นแห่งความหวังก็จะรุกคืบสิบก้าว!
วันนี้นางระบายอารมณ์ใส่เต็มที่ โดยเฉพาะกับฐานที่มั่นแห่งความหวังที่เอาผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง พวกเขาจึงจำเป็นต้องขึ้นบัญชีหานชิงเซี่ยว่าเป็นเป้าหมายอันตรายร้ายแรงแตะต้องไม่ได้
จะเป็นไปได้ยังไงที่พวกเขาจะรีบร้อนหาเรื่องนาง!
อีกอย่างเรื่องระยะทาง ตอนนี้ซอมบี้มีอยู่ทุกหนแห่ง นางกับฐานที่มั่นแห่งความหวังห่างกันเป็นร้อยลี้ ฐานที่มั่นแห่งความหวังคงต้องบ้าไปแล้ว ถึงต้องฝ่าฟันอันตรายสารพัดมาหาเรื่องหานชิงเซี่ย สุดท้ายบาดเจ็บพันส่วนเพื่อทำร้ายศัตรูได้ส่วนเดียว
และหานชิงเซี่ยยังตัดสินใจว่า ต่อจากนี้นางจะเป็นนักขี่หน้าเหยียบจมูกอันดับหนึ่งของฐานที่มั่นแห่งความหวัง หากที่ใดมีพวกเขาปรากฏตัว จะต้องก่อกวนสักยก!
หึ! นางก็เป็นคนใจแคบ เจ้าคิดเจ้าแค้นมืออาชีพที่จำความแค้นได้เป็นร้อยปี!