พลังของหานชิงเซี่ยถูกระบบอัปเกรดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ฝ่ามือนี้ฟาดลงไป
หลูเหวินกระเด็นไปไกลสิบเมตร
พอเขากระแทกพื้น ก็เจอพายุฝนตบซ้ำอีกหลายฉาด
“เพี๊ยะ!”
“เพี๊ยะ!”
“เพี๊ยะ!”
ใต้ฝ่ามือมหึมาของหานชิงเซี่ย หลูเหวินเป็นดั่งต้นไม้ในพายุ โดนตบฉาดใหญ่ไม่กี่ทีก็เหี่ยวเฉาลงทันที
หลังจากตบไปหลายฉาด หัวของหลูเหวินอื้ออึง เขาลืมตาเปลือกตาที่บวมเป่งขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก็พบเข้ากับดวงตาดุดันคู่นั้น
ดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย
น่าสะพรึงจนจิตใจหวั่นไหว
หานชิงเซี่ยจับปกเสื้อเขาขึ้นมา ฉายรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา “หัวหน้าหน่วยหลูเหวิน ฉันจะบอกความลับแก่หน่อย”
นางก้มหน้า เช็ดมือกับตัวเขา กระซิบเสียงนุ่มว่า “ไม่ใช่ฉันเกาะลู่ฉีเหยียน แต่เป็นลู่ฉีเหยียนที่เกาะฉัน เข้าใจไหม”
ทันใดนั้น หลูเหวินที่หน้าบวมช้ำก็ตะลึงค้าง
วินาทีนั้น มีชายสามคนวิ่งเข้ามา
“พี่เหวิน! บ้านั่นจินหู่มันต่อยพวกเรา!”
“พี่เหวิน! นายต้องจัดการจินหู่ให้เด็ดขาด!”
“พี่เหวิน...”
ทั้งสามคนมาถึงก็เห็นหลูเหวินถูกผู้หญิงคนหนึ่งดึงคอเสื้อไว้ ใบหน้าหัวหน้าพวกเขาบวมเป็นหัวหมู
ทั้งสามเห็นดังนั้นก็ยืนแข็งกันหมด
นี่มาผิดที่หรือไง?
เกิดอะไรขึ้น?
หานชิงเซี่ยเห็นคนมาแล้ว ลูบใบหน้าหัวหมูของหลูเหวิน “จำได้ไหม?”
หลูเหวินผงกหัวรัว
หานชิงเซี่ยเหวี่ยงเขาทิ้ง แล้วมองสามคนตรงหน้าอย่างเกียจคร้าน