ลู่ฉีเหยียนได้ยินดังนั้น ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ "คุณหาน ผมพาคุณออกไปกินข้าวข้างนอกก่อนดีกว่า"
สิ้นเสียงเขา ด้านหลังก็มีเสียงตามมา "ลู่ฉีเหยียน! แกขโมยบิสกิตของฉันไปรึเปล่า!"
ลู่ฉีเหยียน: "......"
หานชิงเซี่ยเห็นชายชราผมสีดอกเลาคนหนึ่งใส่รองเท้าแตะเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นด้านใน ใบหน้าเหี่ยวย่นแต่ดวงตาเป็นประกายมีชีวิตชีวา ตอนนี้กำลังเดือดดาลพุ่งเข้ามาถามลู่ฉีเหยียน
"ต้องเป็นฝีมือแกแน่ๆ!"
ลู่ฉีเหยียน: "......ท่านปู่ ผมมีแขกครับ"
ท่านปู่ลู่ถึงได้สังเกตเห็นว่าด้านหลังเขามีคนแปลกหน้าตามมาด้วย ยังเป็นเด็กสาวอีก ท่านจึงรีบปรับสีหน้ากลับเป็นเคร่งขรึมสุขุมทันที
"เสี่ยวเหยียน นี่คือ..."
"ท่านปู่ เธอคือหานชิงเซี่ยครับ"
ท่านปู่ลู่ดูเหมือนจะเคยได้ยินชื่อหานชิงเซี่ย สีหน้าพลันเต็มไปด้วยความประหลาดใจยินดี "ที่แท้เธอก็คือหานชิงเซี่ยคนนั้นนี่เอง!"
"หนูเสี่ยวเซี่ย ฉันเป็นปู่ของลู่ฉีเหยียน ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตหลานชายฉันหลายครั้ง!"
หานชิงเซี่ยมองลู่ฉีเหยียนแวบหนึ่ง ลู่ฉีเหยียนพยักหน้าให้เธอ
หานชิงเซี่ยยิ้มบางๆ "เรื่องเล็กน้อย สวัสดีค่ะท่านปู่ลู่ มารบกวนโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ต้องขออภัยด้วย"
"ไม่รบกวนๆ" ท่านปู่ลู่มองไปรอบๆ "นั่งเร็วเข้า เสี่ยวเหยียน ไปเอาบิสกิตกล่องที่ปู่เก็บไว้มาเลี้ยงแขก อ้อใช่ บิสกิตของปู่ไปไหนแล้วนะ"
ลู่ฉีเหยียนตอนนี้ผงกศีรษะให้หานชิงเซี่ยเป็นพัลวัน หานชิงเซี่ยยิ้มน้อยๆ "ท่านปู่ลู่ ไม่ต้องหาค่ะ หนูไม่กินบิสกิต"