[ยังคง...เพื่อเป็นตัวอย่าง ให้ฉันเติมคำให้ครบ]
ลู่ฉือโจวรู้สึกขุ่นเคืองใจมาตลอดที่เสิ่นเยี่ยนชิงมีของเล่นชิ้นเล็กๆ ไว้ใช้ แม้เขาจะพูดหลายครั้งแล้วว่าจะโยนมันทิ้งให้หมด แต่เสิ่นเยี่ยนชิงไม่ยอมพยักหน้า เขาก็ยังไม่กล้าทิ้งจริงๆ
หนึ่ง มันเป็นของส่วนตัวของเสิ่นเยี่ยนชิง ต่อให้เขาจะมองไม่เห็นด้วยตา ก็ไม่สามารถจัดการตามอำเภอใจได้
สอง...เขากลัวว่าเสิ่นเยี่ยนชิงจะโกรธเขา
ดังนั้น ไหนๆ ก็สู้ไม่ได้ ก็ต้องปล่อยให้มันเข้าร่วมด้วยซะเลย
แค่ทำให้เสิ่นเยี่ยนชิงรู้สึกว่า เวลาใช้ของพวกนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่การหลุดพ้น แต่ยิ่งใช้ก็ยิ่งทรมาน และมีเพียงเขาเท่านั้นที่จะทำให้เสิ่นเยี่ยนชิงพอใจได้จริงๆ
ถ้าอย่างนั้น บางทีเสิ่นเยี่ยนชิงอาจจะเพราะอยากได้รับความพอใจเร็วๆ ก็จะโยนมันทิ้งเอง
ดังนั้น ในคืนวันเสาร์วันหนึ่ง ลู่ฉือโจวถือแคปซูลยาแก้หวัดหนึ่งเม็ด ผลักประตูห้องหนังสือเข้ามา
เสิ่นเยี่ยนชิงกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเตรียมสไลด์สอน พอได้ยินเสียงประตูเปิด ก็เงยหน้าขึ้นมา สายตาของเขาตกลงบนแคปซูลยาในมือลู่ฉือโจว มือที่จับเมาส์ชะงักไปเล็กน้อย
“ถือนั่นมาทำไม?”
ลู่ฉือโจวยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้ตอบ แต่กลับปิดประตูห้องหนังสือลง: “อาจารย์เสิ่น เตรียมสไลด์เสร็จแล้วหรือยัง?”
“เกือบเสร็จแล้ว”
“งั้นลองสอนให้ฟังหน่อยได้ไหม?” ลู่ฉือโจวเดินเข้ามา นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ ดึงทิชชู่แผ่นหนึ่ง รองแคปซูลยาไว้แล้ววางลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปข้างหน้า ยิ้มอย่างไร้พิษสง “ผมอยากฟังอาจารย์สอน”