คำแนะนำ: จริงๆ แล้วมีบทของพระเอกคู่หลักด้วย แบ่งครึ่งๆ กัน ไม่ชอบหลี่ชื่อเล่อข้ามตอนนี้ได้เลย (｡- .•)
—— เนื้อเรื่องเริ่มต้น ——
ช่วงนี้หลี่ชื่อเล่อถูกรุ่นน้องคนหนึ่งตามติดไม่เลิก
รุ่นน้องชื่อหูยวี่ไป๋ ปีหนึ่ง เพิ่งเข้าเรียนมาได้ไม่ถึงครึ่งปี ต้นเรื่องคือคนนี้เดินหลงอยู่ในโถงทางเดินของตึกเรียน หมุนไปหมุนมาอยู่สามรอบกับตารางเรียนในมือ พอดีวิ่งมาชนกับหลี่ชื่อเล่อที่กำลังเดินไปเรียน
หลี่ชื่อเล่อเผลอชี้ทางให้เขาไปทางหนึ่ง พอเห็นเขายังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าเหม่อลอยเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด ถอนหายใจอย่างจนใจ สุดท้ายก็พาเขาเดินไปส่งถึงหน้าห้องเรียนเลย
รวมๆ แล้วไม่เกินสิบนาที หลี่ชื่อเล่อไม่ได้ใส่ใจเลย หันหลังกลับก็ลืมไปแล้ว
แต่หูยวี่ไป๋กลับจำเรื่องนี้ฝังใจ และใช้มันเป็นจุดเริ่มต้น ก่อปฏิบัติการ "บังเอิญเจอ" แบบไร้จุดอ่อนทั่วทุกมุมยาวนานถึงหนึ่งเดือน
ตอนเช้าหลี่ชื่อเล่อออกไปเรียน เพิ่งเลี้ยวหัวมุมหอพัก ก็เห็นคนนั้นนั่งยองๆ อยู่ข้างแปลงดอกไม้ กำลังแคะคางแมวของพี่สีส้มอยู่ นิ้วเกาคางแมว พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้นมา ยิงฟันขาวๆ ใส่เขาเป็นรอยยิ้ม: "พี่ครับ บังเอิญจังเลย"
ตอนเที่ยงแบกถาดอาหารหาที่นั่งในโรงอาหาร จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง: "พี่ครับ ที่แท้พี่ชอบกินขาไก่ของร้านนี้เหรอครับ ผมก็ชอบมากเหมือนกัน"
ตอนบ่ายเลิกเรียนเดินออกจากตึก ก็ชนเข้ากับใบหน้าที่ยิ้มด้วยความเก้อเขิน อกกอดหนังสือเรียนกองหนึ่งที่เกือบจะร่วงอยู่นั่นแล้วพูดว่า: "พี่ครับ ผมหลงทางอีกแล้ว ห้องเรียนตึกนี้ทำไมหน้าเหมือนกันหมดเลย... อ้าว! พี่ช่วยรับหน่อยเร็ว หนังสือจะตกแล้ว!"
ทุกครั้งล้วนเป็นความบังเอิญ และความบังเอิญทุกครั้งก็ดูจงใจเกินไป
หลี่ชื่อเล่อเป็นคนที่ไม่ถนัดปฏิเสธคนอื่นมาตลอด ตั้งแต่เด็กนิสัยอ่อนโยน รั้น คนอื่นพูดดีๆ ด้วยสักสองสามประโยคเขาก็ใจอ่อนง่าย ยิ่งเจอพวกที่ยิ้มแย้มเข้าหาแบบนี้ ยิ่งไม่รู้จะทำหน้าตายังไง