เมื่อลู่ฉือโจวมาถึงเคทีวี อู๋ถงก็รออยู่ที่หน้าประตูแล้ว
ในมือเขาถือกล่องของขวัญมีดโกนหนวด พอเห็นลู่ฉือโจวเดินมา ก็โยนให้อีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ตำแหน่งใต้คอของลู่ฉือโจว
"เว้ย!" อู๋ถงขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เมื่อคืนเล่นหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ลู่ฉือโจวยกมือขึ้นสัมผัสผิวหนังตรงนั้นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วแตะลงบนรอยกัดจางๆ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ แล้วเดินตรงเข้าไปในเคทีวี น้ำเสียงขี้เกียจ:
"ยังไงล่ะ อิจฉาเหรอ?"
อู๋ถงเดินตามไปข้างหลัง พูดพึมพำไม่หยุด: "อย่าพูดเลย ฉันไม่ได้อิจฉาสักหน่อย มีแฟนมันดีตรงไหน เสียเงินอีก ต้องคอยเป็นที่ระบายอารมณ์อีก ถ้าเกิดทะเลาะกันงอนกันขึ้นมาละก็ยิ่งวุ่นวายใหญ่ อยู่คนเดียวสบายใจจะตาย จะทำอะไรก็ไม่มีใครมาว่า"
ลู่ฉือโจวไม่แม้แต่จะหันกลับไป: "ส่วนใหญ่ก็เพราะนายขี้เหนียวไงล่ะ"
อู๋ถงพูดไม่ออก อ้าปากจะเถียงแต่ก็นึกไม่ออก สุดท้ายก็หัวเราะออกมาคนเดียว: "ทำไมล่ะ ถ้ามีสาวสวยคนไหนยอมเลี้ยงฉัน ฉันก็พร้อมจะมีแฟนนะ"
ลู่ฉือโจวเอียงหน้ามองเขาอย่างมีเมตตาปนไปด้วยความไม่อยากจริงจัง มุมปากขยับเล็กน้อย: "กลางคืนๆ ฝันกลางวันอะไรกัน"
พูดไปพูดมา ทั้งคู่ก็เดินมาถึงหน้าประตูห้องคาราโอเกะพอดี จู่ๆ อู๋ถงก็ดึงแขนลู่ฉือโจวไว้ สีหน้าไม่ค่อยเหมือนเคย ที่ไม่ยิ้มแย้มร่าเริงเหมือนปกติ
สายตาของเขาจ้องไปที่บริเวณปกเสื้อของลู่ฉือโจวครู่หนึ่ง แล้วยกมือชี้: "เสื้อนายน่ะ... จัดการหน่อยเถอะ เสี่ยวเล่อเขาก็ทุกข์ใจอยู่แล้ว อย่าไปกระตุ้นเขาเลย"
ลู่ฉือโจวหยุดฝีเท้าลง: "เขาเป็นอะไรกันแน่?"
อู๋ถงมองเขา แววตานั้นมีความหมายบางอย่างที่บอกไม่ถูก เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็กลืนลงไป สุดท้ายก็แค่พูดเลี่ยงๆ ว่า: "อกหักไงล่ะ คนที่ชอบเขาไม่ชอบเขาน่ะสิ"
ลู่ฉือโจวรู้สึกว่าตัวเองกับอีกฝ่ายก็เหมือนเรือที่อับปางกลางทะเลด้วยกัน เลยมีน้ำใจอย่างไม่ค่อยได้มีบ่อยนัก พยักหน้า แล้วดึงปกเสื้อขึ้นมาให้สูงขึ้นอีกนิด ให้แน่ใจว่าปิดมิดชิดพอแล้ว จึงยื่นมือผลักประตูห้องเปิดออก