เสิ่นเยี่ยนชิงเริ่มเรียกชื่อ
เสียงของเขาไม่เร่งไม่รีบ ทุกครั้งที่อ่านชื่อจบก็จะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปบนใบหน้านักศึกษาที่ยกมือขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้มลง ปลายปากกาวาดเครื่องหมายถูกเบา ๆ ลงบนบัญชีรายชื่อ
“หวังซินเยว่”
“ครับ”
“หลี่ฮ่าวหราน”
“ครับ”
“จางซือฉี”
“ครับ”
...
ลู่ฉือโจวนั่งอยู่บนที่นั่ง ไม่ได้ยินสักคำ สายตาของเขาราวกับถูกทากาว ลากจากหางตาที่เฉียงขึ้นเล็กน้อยของเสิ่นเยี่ยนชิงลงมาที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อน จากนั้นก็ไล้ลงมาทีละน้อยผ่านลูกกระเดือกที่นูนขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ตำแหน่งปกเสื้อเชิ้ต
กระดุมติดแน่นสนิท อยู่เหนือกระดูกไหปลาร้าขึ้นมาหนึ่งนิ้วพอดี
ติดแน่นขนาดนี้ เพื่อปกปิดรอยจูบหรือเปล่านะ?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ก็ถูกเขาปฏิเสธในใจเอง ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ต่อให้เป็นรอยลึกแค่ไหน ก็คงจางจนมองไม่เห็นแล้ว
ไม่ยอมแพ้จริง ๆ ด้วย
อยากลงรอยเพิ่มอีกสักสองสามที่
กัดตรงที่เส้นเลือดข้างลำคอเต้นเป็นจังหวะ หรือไม่ก็จูบตรงตำแหน่งที่ปกเสื้อเชิ้ตตัวไหนก็ปิดไม่มิด
ดีที่สุดให้ทุกคนเห็น ให้ทุกคนรู้ว่าคน ๆ นี้มีเจ้าของแล้ว เป็นของลู่ฉือโจวของเขาคนเดียวทั้งหมด ตั้งแต่ลมหายใจจนถึงหัวใจเต้น
แค่คิดแบบนี้ เลือดในตัวลู่ฉือโจวก็เดือดพล่านจนควบคุมไม่ได้ ร้อนเสียจนคอแห้ง ตื่นเต้นไปทั้งตัว อดกลืนน้ำลายไม่ได้ แล้วก็เผยอยิ้มออกมา
บนแท่นบรรยาย เสียงของเสิ่นเยี่ยนชิงยังคงดังต่อไป “เฉินอี้”