เจ็ดโมงห้าสิบเช้า ลู่ฉือโจว เบียดอยู่ในลิฟต์ตึกคณะมนุษยศาสตร์ มือหนึ่งถือแก้วนมถั่วเหลืองที่ซื้อจากร้านข้างทาง ตาแทบจะปิดเพราะความง่วง
เมื่อคืนอยู่ในบาร์จนถึงเที่ยงคืนครึ่ง กลับมาแล้วยังต้องท่องเส้นประสาทจากแผนภาพกายวิภาค เขียนเส้นประสาทสมองทั้งสิบสองคู่จนถึงข่ายเส้นประสาทกระเบนเหน็บ กว่าจะได้นอนก็ตีสองกว่าๆ
เช้านี้นาฬิกาปลุกดังสามรอบ กว่าจะดิ้นออกจากผ้าห่มได้ เพราะเวลาเร่งรีบ เขาแค่คว้าเสื้อยืดตัวหนึ่งมาสวม ผมยุ่งเหมือนรังไก่ ใช้มือปัดแป๊บเดียวก็ออกจากบ้าน
ลิฟต์จอดที่ชั้นหก ลู่ฉือโจว ปนไปกับฝูงชนเดินออกมาอย่างช้าๆ เดินเลียบริมหาท้องเรียน 602
ทางเดินวุ่นวาย มีนักศึกษามากมายแล้ว พวกเขาจับกลุ่มกันสามสองคนเดินไปทางเดียวกัน ถือหนังสือและสมุดโน้ต พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
ลู่ฉือโจว ประเมินจำนวนคนเงียบๆ แค่กลุ่มที่เห็นตรงหน้าก็มีเป็นยี่สิบกว่าคนแล้ว ไม่ใช่ขนาดของชั้นเรียนหนึ่งห้องอย่างชัดเจน
เขาบ่นในใจ: พวกนี้จะมาเรียนภาษาจีนโบราณกันหมดเลยเหรอ? อาจารย์คนนี้จะเป็นเซียนลงมาจากฟ้าหรือไง?
เขาก้มดูตารางเรียนที่ อู๋ถง ส่งมาให้ ยืนยันว่าห้องไม่ผิด แล้วก็ยื่นมือผลักประตูเข้าไป
ก้าวเข้าประตูไป ลู่ฉือโจว ชะงัก
ในห้องเรียนแทบจะเต็มไปหมด ที่นั่งแถวหลังถูกจับจองจนเกลี้ยง แม้แต่แถวกลางค่อนไปทางหลังก็ไม่มีเหลือ เขายืนอยู่ที่ประตูมองหนึ่งรอบ สิ้นหวังเมื่อพบว่าเหลือแต่สามแถวหน้าเท่านั้นที่มีที่ว่าง
ลู่ฉือโจว ด่าในใจ
สามแถวหน้า