ตลอดทั้งวัน เสิ่นเยี่ยนชิงไม่ได้ส่งข้อความหาเขาแม้แต่ข้อความเดียว
ลู่ฉือโจวหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเป็นระยะ จอสว่างแล้วก็ดับ ดับแล้วก็สว่าง แถบแจ้งเตือนว่างเปล่าตลอด ไม่มีข้อความใหม่ใดๆ
เขาสัญญาไว้ว่าจะไม่รบกวน เลยไม่กล้าส่งข้อความไปหาเอง มีหลายครั้งที่นิ้วพิมพ์ไปสองสามคำในช่องข้อความ แล้วก็ลบออกทีละตัว ซ้ำไปซ้ำมา สุดท้ายก็ถอยออกมา
มีเพียงตอนกลางวันที่เขาทนไม่ไหวจริงๆ ถ่ายรูปผัดหมี่ตรงหน้าแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ส่งไป รูปถ่ายไปสามสี่ใบกว่าจะได้ เลือกฟิลเตอร์อาหารมาโดยเฉพาะ ผัดหมี่เต็มจานวางอยู่ วางตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้งไว้ข้างๆ
ข้อความประกอบมีเพียงสี่คำว่า: "อย่าลืมกินข้าวนะ"
กว่าอู๋ถงจะตื่นก็ถึงพระอาทิตย์ตกดิน เขาหิวจนท้องติดหลัง ปีนลงมาจากเตียงบนอย่างทุลักทุเล แล้วค้นหาของกินไปทั่วหอพัก
ลู่ฉือโจวนั่งทำโจทย์อยู่ที่โต๊ะ ได้ยินเสียงก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ควักไส้กรอกออกมาจากลิ้นชักอย่างใจกว้าง แล้วโยนไปทางอู๋ถง
"การ์ดจอห้าพันเก้าของนายส่งของแล้ว พรุ่งนี้เช้าน่าจะถึง ไปเอาด้วยตัวเอง"