เสิ่นเยี่ยนชิงจอดรถไว้ที่ด้านนอกประตูตะวันออกของมหาวิทยาลัยเอเมื่อฟ้ามืดลงแล้ว
ฝนในวันเชงเม้งโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายตั้งแต่หลังอาหารกลางวัน จนถึงช่วงเย็นก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุด ถนนไฟส่องสว่างขึ้นแล้ว แสงโคมสีส้มจางๆ ทะลุผ่านม่านฝนจนกลายเป็นดวงๆ ไปทั่ว ทำให้ถนนทั้งสายเปียกชื้นและพร่ามัว
เสิ่นเยี่ยนชิงวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย เอี้ยวหัวไปมองกระจกมองหลัง ค่อยๆ จอดรถเข้าไปในช่องจอดรถริมถนน เครื่องยนต์ดับ ไฟในรถหรี่ลง เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ บนแผงหน้าปัด
ลู่ฉือโจวนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ยังไม่รีบลงจากรถ นิ้ววางอยู่บนเข็มขัดนิรภัย ปลายนิ้วลูบขอบโลหะอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วหันไปมองเสิ่นเยี่ยนชิง
ในวินาทีที่ที่ปัดน้ำฝนหยุด เสียงในรถก็เงียบลงเหลือเพียงลมหายใจของทั้งคู่ และเสียงฝนกระทบหลังคาดังแผ่วเบา
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใช้เสียงที่จงใจให้ดูผ่อนคลายและเหมือนล้อเล่นถามว่า “อาจารย์เสิ่นไม่ชวนผมขึ้นไปดื่มชาสักแก้วหน่อยเหรอ?”