(ฉบับเต็มอยู่ในเว่ยป๋อ เป็นเรื่องเล่นของคู่รักหนุ่มสาว ประมาณสองพันคำ ใครสนใจไปดูได้)
เสิ่นเยี่ยนชิงถูกคนข้างกายเบียดจนตื่น
เตียงกว้างหนึ่งเมตรสองจะนอนผู้ใหญ่ชายสองคน มันก็คับแคบไปหน่อยจริงๆ ครึ่งตัวของเขาแนบชิดกำแพงแล้ว หน้าผากพิงกับผนัง แม้แต่พื้นที่จะพลิกตัวยังไม่มี ต้องคงท่าไปด้านข้างนอนไว้ ถูกคนด้านหลังโอบกอดแนบแน่นจนขยับไม่ได้
เขาขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พยายามดิ้นรน แขนของลู่ฉือโจววางอยู่ที่เอวเขา ฝ่ามือวางเบาๆ บนหน้าท้อง ปลายนิ้วห้อยลง ขยับขึ้นลงเบาๆ ตามลมหายใจสม่ำเสมอ ลมหายใจอุ่นๆ พัดมาที่ต้นคอเขา ช้าและเบา เห็นได้ชัดว่ายังหลับอยู่
เมื่อคืนเล่นกันหนักเกินไปจริงๆ
สายตาถูกปิด ข้อมือถูกจับ สิ่งของเย็นชาไร้ชีวิตที่เคยมี อยู่ในมือลู่ฉือโจวราวกับมีชีวิต คอยปั่นป่วนประสาทสัมผัสและอารมณ์ทั้งหมดของเขา รุนแรงไปทั่วร่างกาย
คลื่นซ้อนทับกัน ไหลบ่ามาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีช่องว่างให้หยุดพัก
โดยเฉพาะตอนสุดท้าย ตอนที่ลู่ฉือโจวก้มลงไป เสิ่นเยี่ยนชิงสมองว่างเปล่าไปสามวินาทีเต็ม
พอเขารู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร รูม่านตาหดทันที ทั้งตัวกระตุกวาบ มือยื่นไปผลักหัวลู่ฉือโจวโดยสัญชาตญาณ แต่แขนอ่อนแรงจนไม่มีแรง นิ้วที่วางบนผมอีกฝ่ายเหมือนจะปฏิเสธแต่กลับเชิญชวน เสียงแหบแทบจะพูดไม่ออก: