เฮ่อซีพาเพ่ยเยี่ยนกลับมายังตระกูลเสิ่น พอดีกับที่มีข่าวดีมาถึงเรือน เสิ่นหรงที่หลับไหลอยู่สองวันสองคืนได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว
นางดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบดึงเพ่ยเยี่ยนไปดูเสิ่นหรงที่ฟื้นขึ้นมา
ก่อนเข้าประตู เฮ่อซีก็ปล่อยมือจากเพ่ยเยี่ยนก่อนอีกครั้ง
เพ่ยเยี่ยนรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ในห้องเต็มไปด้วยผู้คนแล้ว
แต่บนใบหน้าของทุกคนกลับไม่ใช่สีหน้าแห่งความยินดี ท่าทางของแต่ละคนกลับมีแววซับซ้อน
ฟางฉืออวี่นั่งอยู่ข้างเตียง รับชามโจ๊กจากหญิงรับใช้ที่ยื่นมาให้ "ท่านหลับไปนานเช่นนี้ ไม่ควรทานอาหารมันๆ ก่อนอื่นจงดื่มโจ๊กจางๆ รองท้องก่อน แล้วค่อยๆ บำรุง"
เสิ่นหรงพิงหัวเตียงนั่งอยู่ ใบหน้าซีดเซียว เขามองฟางฉืออวี่ ดูเหมือนจะเก้อเขินไม่น้อย รีบรับชามมาแล้วพูดเสียงเบา "ข้าจัดการเองได้ ขอบคุณคุณหนู"
เขาเอ่ยเรียกฟางฉืออวี่ว่า "คุณหนู"
เฮ่อซีสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง จึงเดินไปข้างเสิ่นหลิงซู แล้วถามเสียงเบา "ท่านลุง ท่านพี่ชายเป็นอะไรไปหรือ?"
เสิ่นหลิงซูส่ายหน้าและถอนหายใจ "หรงเอ๋อร์สูญเสียความทรงจำในอดีตไป"
เฮ่อซีรู้สึกเหลือเชื่อ "แต่ท่านพี่ไม่ได้บาดเจ็บที่ศีรษะนี่นา"
เสิ่นหลิงซูกล่าว "หมอเพิ่งมาตรวจดู เขาก็บอกว่าไม่มีอะไรที่ศีรษะหรงเอ๋อร์ แต่อย่างไรก็ถูกสัตว์ร้ายทำร้าย บางทีอาจมีสิ่งที่คนธรรมดาอย่างเราเข้าใจยากก็เป็นได้ โชคดีที่ตอนนี้ร่างกายเขาปลอดภัย เรื่องความทรงจำ ค่อย ๆ หาวิธีทำให้กลับคืนมาได้ทีหลัง"