ในอุโมงค์ใต้ดินที่รากไม้และเถาวัลย์ชอนไชสานกันแน่นหนา เศษหินร่วงหล่นลงมาเป็นระยะ ราวกับว่าเพียงแค่เผลอไปชั่วครู่ โลกใต้พิภพแห่งนี้ก็จะพังทลายลงมา
ซือหมิงซิ่วแบกชายร่างใหญ่ที่บาดเจ็บสาหัสอย่างยากลำบาก ใบหน้าเธอเปื้อนฝุ่น ทุกย่างก้าวที่ก้าวไปข้างหน้าต้องกัดฟันเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ร่างกายโซซัดโซเซ แต่ที่น่าอัศจรรย์คือนางไม่ล้มลง
ซื่อเซียวไอสองสามครั้ง แล้วลืมตาขึ้นบนแผ่นหลังของนาง "คุณหนูซือ อย่าใส่ใจข้าเลย จงไปหาทางรอดของตัวเองเถิด"
บนใบหน้าหล่อเหลาของเขามีรอยแผลเพิ่มขึ้นหลายแห่ง ร่างกายก็เต็มไปด้วยบาดแผล โดยเฉพาะที่หลัง เลือดแดงเปื้อนเสื้อผ้า ดูแล้วเลือดเนื้อเละเทะ
โชคชะตาของพวกเขาไม่ดีนัก ตอนที่ตกลงมาเจอกองหิน ซื่อเซียวกลายเป็นเบาะรองรับ ต่อให้กายเนื้อของปีศาจจะแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ ก็ทนต่อแรงกระแทกรุนแรงขนาดนี้ไม่ได้
เมื่อเทียบกับเขา สภาพของซือหมิงซิ่วดีกว่ามาก
นางแค่เสื้อผ้าเปื้อน มีรอยถลอกเพิ่มอีกนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร
ซือหมิงซิ่วพูดว่า "ท่านช่วยข้าไว้ ข้าจะทิ้งท่านไปไม่ได้ นี่คือหลักการเป็นคน"
ซื่อเซียวหัวเราะเบา ๆ อย่างอ่อนแรง "ข้าว่านะ พอถึงคราวเคราะห์ใหญ่ต่างคนต่างบิน นั่นถึงจะเป็นหลักการเป็นคน"
"ที่ท่านพูดก็ถูก เหมือนเมื่อก่อน ซ่งจี้เมี่ยและหูเจียวเจียวทิ้งข้าไป พวกเขาก็คือพอถึงคราวเคราะห์ใหญ่ต่างคนต่างบิน ข้าดูถูกพวกเขา ดังนั้นข้าจะไม่เป็นคนแบบพวกเขา ท่านวางใจได้ ใต้บัญชาของเจ้าเขาขุนเขา ตราบใดที่ข้ายังเดินไหว ข้าจะไม่ทิ้งท่านไว้บนพื้น"
เขาถอนหายใจ "ข้าชื่อซื่อเซียว ไม่ได้อยู่ใต้บัญชาของเจ้าเขาขุนเขา"
ซือหมิงซิ่ว "อ้อ" หนึ่งเสียง ไม่รู้ว่าจะจำได้หรือเปล่า
นางถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "แล้วเจ้าขุนเขานั่นจับซ่งจี้เมี่ยทำไมหรือ?"