กู้อันสีหน้าเผยความผิดหวัง "ใช่ ข้าเองที่คิดไปไกลเกินไป"
เฮ่อซีวางเงินหนึ่งก้อนไว้ "คุณชายกู้ ภาพวาดของท่านปู่ใหญ่ของท่านงดงามมาก ขอบคุณท่านที่พาพวกเรามาชมภาพเหล่านี้ นี่คือสินน้ำใจ หวังว่าท่านจะรับไว้"
กู้อันรีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้อง ไม่ต้อง แค่ชมภาพไม่กี่ภาพ จะต้องการเงินมากมายขนาดนี้ไปใยกันเล่า?"
เพ่ยเยี่ยนพูดเย็นชา "ให้เจ้าก็รับไว้เถิด"
ร่างกายของกู้อันสั่นเทิ้ม เขาเองก็พูดไม่ถูกว่าทำไม รู้สึกเพียงว่าเพ่ยเยี่ยนทำให้คนขนลุก เขาไม่กล้าพูดคำปฏิเสธอีก รับเงินก้อนนั้นไว้
ออกจากบ้านตระกูลกู้ที่ทรุดโทรม เฮ่อซีลูบคาง ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง
เพ่ยเยี่ยนมองออกว่า เฮ่อซีไม่ต้องการบอกกู้อันว่าหญิงสาวที่คล้ายกับคู่หมั้นของท่านปู่ใหญ่เขาอยู่ที่ไหน เพราะไม่ต้องการให้หญิงสาวคนนั้นถูกรบกวน
ก็เป็นเรื่องธรรมชาติ เวลาล่วงเลยมาหลายร้อยปีแล้ว ต่อให้เป็นการกลับชาติมาเกิดจริง ๆ ก็ยังไงเล่า?
พวกเขาต่างมีชีวิตใหม่ ความทรงจำใหม่ ตั้งนานแล้วที่ไม่ใช่คนเมื่อร้อยปีก่อนเต็มตัว
เพ่ยเยี่ยนถาม "อาซีกำลังคิดอะไรอยู่?"
เฮ่อซีเงยหน้าขึ้น "เจ้ายังจำได้ไหม? ตำนานหลานเซียวกับฮว่าเตี๋ยที่พวกเราเคยฟัง เกิดขึ้นเมื่อสองร้อยปีก่อน ทุกคนล้วนพูดว่าซิ่วซิ่วคือฮว่าเตี๋ยในตำนาน แต่หญิงสาวในภาพวาดเหมือนซิ่วซิ่วราวกับถอดแบบมา ถ้าคู่หมั้นของบรรพบุรุษตระกูลกู้เมื่อสองร้อยปีก่อนคือซิ่วซิ่ว แล้วนางจะเป็นฮว่าเตี๋ยในตำนานนั้นได้อย่างไร?"