เพ่ยเยี่ยนเดินฝ่าผู้คน ยิ่งเดินไปข้างหน้า ผู้คนก็ยิ่งบางตา จนกระทั่งเขาเดินเข้าไปในตรอกมืด ๆ แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีคนรออยู่ก่อนแล้ว
จะเรียกว่าคนก็ไม่ค่อยจะถูกนัก นี่คือปีศาจผีเสื้อ น่าเสียดายที่หน้ามันเขียวช้ำไปหมด ปีกทั้งสองข้างก็ขาดรุ่งริ่ง ไม่นานมานี้เอง มันและพวกพ้องของมันเพิ่งถูกทำร้ายมา
ส่วนคนที่ลงมือ ก็คือเด็กหนุ่มชุดดำคนนี้
เพ่ยเยี่ยนไม่พูดจาไร้สาระแม้แต่คำเดียว ถามตรง ๆ ว่า “ของที่ข้าต้องการล่ะ?”
ปีศาจผีเสื้อตัวสั่นเทิ้มยื่นมือออกมา “ยาขวดนี้คือผงหอมที่ตอบคำถามทุกอย่างซึ่งกลั่นมาจากละอองปีกของพวกเราทั้งเผ่า คุณชาย สิ่งที่พวกเรารับปากท่านทำสำเร็จแล้ว ขอเพียงท่านได้โปรดแก้คำสาปของพวกเราทั้งเผ่าด้วยเถิด”
พอพูดถึงเรื่องนี้ มันก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ตอนแรกมันไม่ควรละโมบและไปล่อลวงมนุษย์มาเป็นอาหาร จนมาเจอเพ่ยเยี่ยนเข้า
เจอเพ่ยเยี่ยนเข้าแล้วยังไม่เท่าไหร่ ซ้ำร้ายยังถูกเพ่ยเยี่ยนมองว่าความสามารถของเผ่ามันมีประโยชน์อีก
มันจึงถูกบังคับให้รวบรวมกำลังของทั้งเผ่า เก็บละอองปีกของปีศาจผีเสื้อทุกตัว กลั่นจนได้ผงหอมที่ตอบคำถามทุกอย่างขวดนี้
ปีศาจผีเสื้อไม่รู้ว่าเพ่ยเยี่ยนต้องการสิ่งนี้ไปทำอะไร มันก็ไม่กล้าถาม
เพ่ยเยี่ยนมองขวดยาในมือ “ทำได้ดีนัก”
แววตาของปีศาจผีเสื้อเปล่งประกายความหวัง มันคิดว่าเพ่ยเยี่ยนจะแก้คำสาปให้มัน แต่ไม่คิดว่าเพ่ยเยี่ยนแค่ดีดนิ้ว หัวของมันก็ระเบิดออกตรงนั้นเอง