แต่เมื่อหยวนจือจือคิดได้ว่าหลังจากภารกิจพิชิตใจสำเร็จ นางก็จะได้กลับไปยังโลกของตัวเองและกลายเป็นเศรษฐีร้อยล้าน หญิงสาวก็กัดฟันแน่น คิดว่าภารกิจนี้ยังมีเหตุผลให้ต้องอดทนต่อไป
หยวนจือจือเดินจนฝ่าเท้าเกือบจะถลกหนัง ในที่สุดก็เห็นเงาคนอยู่ข้างหน้า
นางดีใจสุดขีด ร้องเรียก "เพ่ยเยี่ยน!"
หยวนจือจือวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน หญิงสาวก็หยุดชะงัก สีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง
หญิงสาวชุดกระโปรงเขียวอ่อนนางหนึ่ง กำลังนอนหนุนตักชายหนุ่มอย่างสงบ ผมยาวสยายหลวม ๆ ใบหน้าเรียบนิ่งงดงาม ลมหายใจสม่ำเสมอ หลับไปอย่างสนิท
เพ่ยเยี่ยนก้มตามอง แววตาทอดลงบนใบหน้าหญิงสาวที่หลับใหลอย่างสงบ ความอ่อนโยนในดวงตาจริงใจและร้อนแรง เป็นภาพที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน
หยวนจือจือวิ่งมาด้วยความคึกคัก แต่ตอนนี้ความดีใจและความคาดหวังทั้งหมดแข็งค้างอยู่บนใบหน้า นางยืนนิ่งงันอยู่กับที่
"เพ่ย...เพ่ยเยี่ยน?"
นางเรียกอย่างไม่มั่นใจนัก เกรงว่าจะเจอปีศาจร้ายแปลงกายเป็นเพ่ยเยี่ยน
เพ่ยเยี่ยนเงยหน้าขึ้น ในความมืดมิดของดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
ไม่ผิดแน่ นี่คือเพ่ยเยี่ยน
หยวนจือจือไม่อยากเชื่อสายตา สายตาหันไปทางหญิงสาวแปลกหน้าผู้นั้น "นางเป็นใคร?"
เพ่ยเยี่ยนพูด "ไม่เกี่ยวกับเจ้า"
"จะเป็นไปได้อย่างไรว่าไม่เกี่ยวกับข้า!?" หยวนจือจือโกรธมาก นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้ รู้สึกเพียงว่ามีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในใจ