บิดาของฟางฉืออวี่เป็นสหายเก่ากับเสิ่นหลิงซู ต่อมาท่านป่วยหนัก และเนื่องจากฟางฉืออวี่ไม่มีญาติเหลืออยู่อีกแล้ว ในช่วงสุดท้ายของชีวิต ท่านจึงฝากฝังนางไว้ให้เสิ่นหลิงซูดูแล
เสิ่นหลิงซูเป็นคนดีมีเมตตากับผู้คน ย่อมรับปากเป็นธรรมดา
ใครจะคิดว่าวันแรกที่พาฟางฉืออวี่กลับบ้าน เสิ่นหรงเจ้าเด็กนี่กลับตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบ
เสิ่นหรงเป็นบุรุษสง่างาม เชี่ยวชาญบทกวีและตำรา ฝีมือการค้าก็เยี่ยมยอด แต่ในเรื่องการเกี้ยวพาราสีสตรี เขากลับโง่เขลาเป็นอย่างยิ่ง
ฟางฉืออวี่เล่าถึงเรื่องสนุกในอดีต ถึงทุกวันนี้นางยังยิ้มที่มุมปาก
"เขามาถามข้าทุกวันว่ากินข้าวหรือยัง นอนหลับดีไหม อยากอ่านหนังสือเล่มไหน"
เฮ่อซีถามต่อว่า "แล้วอย่างไรต่อ"
ฟางฉืออวี่รินน้ำชาที่ต้มเสร็จลงในถ้วยชา แล้วส่งถ้วยชาให้เฮ่อซี ยิ้มแล้วพูดว่า "แล้วก็ไม่มีอะไรต่ออีกแล้ว"
เฮ่อซียกถ้วยชาขึ้น กำลังจะจิบ พอได้ยินก็ตะลึง "ไม่มีอะไรต่ออีกแล้วหรือ"
ฟางฉืออวี่ขยิบตาอย่างซุกซน "เพราะข้าตอบเขาเป็นประโยคแรกว่า ข้ากินข้าวแล้ว เขาก็เริ่มหูแดง พอข้าตอบประโยคที่สองว่า ข้านอนหลับดีมาก เขาก็หน้าแดง พอข้าจะตอบประโยคที่สามว่าข้าอยากอ่านรวมบทกวี ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็หันหลังวิ่งหนีไปไกลแล้ว"
เฮ่อซีอดไม่ได้หัวเราะเสียงดัง "พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของข้ากลับเขินอายขนาดนั้นเชียวหรือ"
ฟางฉืออวี่พูดว่า "ตอนแรกข้าคิดว่าเขาน่าสนใจ บางครั้งก็ชอบแหย่เล่น ต่อมา..."
นางเงียบไป แต่หว่างคิ้วและแววตากลับอ่อนโยนลงอีกเล็กน้อย