เสิ่นชิงเหอเริ่มรู้สึกไม่พอใจเจ้าหนุ่มน้อยนักพรตผู้นี้เป็นครั้งแรก
นางจ่ายค่าจ้างก้อนโตเพื่อเชิญเขาเข้าตระกูลเสิ่น แต่เขากลับพูดจาไม่เกรงใจใครเลยแม้แต่น้อย ช่างทำให้คนรู้สึกขุ่นเคืองใจจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ในเรื่องราวที่เขียนไว้ในหนังสือ บัณฑิตกับคุณหนูตระกูลร่ำรวยรักกันด้วยความจริงใจ ฝ่ายหลังจึงยอมอยู่กินกับฝ่ายหน้าอย่างยากจนข้นแค้น ดำเนินชีวิตเรียบง่ายด้วยข้าวปลาอาหารประจำวัน และไม่เคยมีชายใดที่ยินดีรับเมื่อหญิงเอ่ยปากขอเงินขอทองหรือเรือนหอ
นักพรตผู้นี้ต้องมีอันใดผิดปกติแน่ ๆ
เสิ่นชิงเหอแอบปรายตามองเขาอย่างไม่พอใจ หญิงสาวผู้งดงามน่ารักยามโกรธก็ยังชวนให้หลงใหล
แต่นักพรตผู้ไม่รู้จักเสน่ห์ของหญิงสาวนั้นกลับไม่แม้แต่จะมองนางสักครั้ง
เสิ่นชิงเหอกัดริมฝีปาก พองแก้มด้วยความหงุดหงิด
จู่ ๆ เสิ่นลี่จูก็ถูกนางจ้องเขม็งด้วย สายตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เสิ่นชิงเหอยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ ไอ้ลี่จูเหม็นนี่ไม่รู้จักออกมาช่วยนางแก้ตัวสักหน่อย!
ไม่ไกลออกไป มีเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจดังขึ้น "อาซี เจ้ามาแล้ว!"
บุรุษหนุ่มรูปงามสง่า กิริยามารยาทงดงาม พาหญิงสาวผู้เลอโฉมคมคายเดินเข้ามา เขามองไปที่เฮ่อซี ดวงตาเปล่งประกายด้วยแสงแห่งความยินดี
ใครก็สัมผัสได้ง่าย ๆ ว่าเขากำลังเบิกบานใจเพราะมีเรื่องดี ๆ เข้ามาหา
เฮ่อซียิ้มทักทาย "พี่ลูกพี่ลูกน้องคนโต"
เสิ่นหรงจับมือหญิงสาวข้างกาย "ฉืออวี่ นี่คืออาซี น้องสาวลูกพี่ลูกน้องที่ข้าพูดถึงบ่อย ๆ นางก็รักหนังสือเหมือนเจ้า พวกเจ้าต้องถูกคอกันแน่ ๆ"
ฟางฉืออวี่ตาโค้งเป็นรอยยิ้ม สีหน้าสงบนิ่ง "คุณหนูเฮ่อ ข้าน้อยได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานแล้ว ท่านลุงเสิ่นและเสิ่นหรงมักชมเสมอว่าท่านอ่านหนังสือแตกฉาน วันนี้ได้พบตัวจริงก็รู้สึกยินดียิ่งนัก"