“ลี่จู!” เสิ่นชิงเหอวิ่งเข้ามาด้วยสายตาเปี่ยมกังวล “เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
เสิ่นลี่จูถูกปกเสื้อรัดคอ พูดไม่ออก รู้สึกหายใจไม่ออก หน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ
เขายื่นมือออกไปเอ่ยด้วยความยากลำบาก “ท่าน...ท่านอาจารย์...”
เพ่ยเยี่ยนคลายมือออก
เสิ่นลี่จูทรุดลงกับพื้น นานเท่าใดจึงจะลุกขึ้นได้
เสิ่นชิงเหอรีบก้มลงไปพยุงเขา
เพ่ยเยี่ยนยังคงยืนตัวตรง กอดอก สายตาดำมืดทอประกาย เขานิ่งเงียบ แต่ความถือดีของชายหนุ่มก็แสดงออกอย่างชัดเจน แฝงไว้ซึ่งแรงกดดันที่แผ่ซ่าน
เฮ่อซีสัมผัสได้ถึงความกดดันนั้น
เสิ่นชิงเหอประคองเสิ่นลี่จูขึ้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “เจ้ารู้ทั้งรู้ว่ากายของเจ้าไม่ดี ยังจะไปปีนต้นไม้อีก ลี่จู เจ้าคิดว่าชีวิตตัวเองยืนยาวเกินไปหรืออย่างไร?”
ลี่จูไอสองครั้ง เอ่ยด้วยความกระสับกระส่าย “วันนี้ดอกพู่ระหงเบ่งบานงดงามนัก โดยเฉพาะดอกบนยอดไม้ที่สดใสที่สุด ข้าจึงอยากลองปีนขึ้นไปเก็บดู”
ในมือของเขามีดอกพู่ระหงดอกหนึ่งจริง ๆ ดอกไม้นี้ถูกปกป้องอย่างดี ไม่มีร่องรอยเสียหายแม้แต่น้อย แต่ฝ่ามือของเขากลับมีรอยเลือดเพราะครูดกับลำต้นไม้
เสิ่นชิงเหอเดาได้ว่าลี่จูเก็บดอกไม้ไปเพื่ออะไร แต่ตอนนี้ยังมีคนนอกอยู่ นางรู้สึกผิดหวังที่เขาทำไม่ได้ดั่งใจ จึงได้แต่เก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน
นางหันไปยิ้มหวานสดใสให้เพ่ยเยี่ยน “ท่านอาจารย์ ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตลี่จู!”
แต่เพ่ยเยี่ยนไม่แม้แต่จะมองนางสักครั้ง
เสิ่นชิงเหอทำแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ แล้วมองตามสายตาของเพ่ยเยี่ยนไป ก็พบหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง