เพ่ยเยี่ยนนั่งอยู่ท่ามกลางเงาไม้ที่ไหวเอน หัวใจของเขากระตุกวูบ สายตาจับจ้องไปที่มือขาวผ่องของหญิงสาว ทนไม่ไหวจึงเอื้อมมือทั้งสองข้างไปกุมไว้
มือของนางเล็กเหลือเกิน
มือของเขาใหญ่ยิ่งนัก
เพียงง่ายดายก็ห่อหุ้มมือนางไว้ได้ราวกับจะโอบกอดตัวนางทั้งคนไว้ในกำมือ
ช่างมหัศจรรย์จริง
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งจะหลงใหลหญิงสาวได้ถึงเพียงนี้ แต่มันก็เกิดขึ้นจริง ๆ แล้ว
เมื่อครั้งที่เขาบาดเจ็บสาหัสฟื้นขึ้นมา เห็นเฮ่อซีเป็นคนแรก ความรู้สึกในกายพลุ่งพล่าน สัญชาตญาณในการสืบเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง ต่างก็พร่ำบอกเขาอย่างบ้าคลั่งว่า
นางคือคนผู้นั้น
หญิงสาวผู้นี้ถูกกำหนดให้เป็นภรรยาของเขา
ทั้งเลือดเนื้อและวิญญาณของเขา ล้วนตรึงตราชื่อของนางไว้แน่นหนา
“อาซี”
“หืม?”
“เจ้ารักข้าใช่หรือไม่?”
“ใช่สิ”
“ข้าก็รักเจ้า รักมาก รักมาก รักมาก...”
นางอดยิ้มไม่ได้ “อืม ข้ารู้”
เพ่ยเยี่ยนหัวคิ้วโค้งงาม เสียงทุ้มนุ่มลงอีกหลายส่วน “อาซี”
“มีอะไรอีกหรือ?”
“เรายังมีวันเวลาอีกยาวไกล เราควรอยู่ด้วยกันทุกภพทุกชาติ”
นางยังตอบเช่นเดิม “อืม ข้ารู้”
เพ่ยเยี่ยนประสานนิ้วกับนาง กุมมือนางไว้แน่นหนา ราวกับจะกุมตัวนางทั้งคนไว้เช่นกัน
“อาซี”
นางถอนหายใจ “มีอะไรอีกหรือ?”
“เจ้าอย่ากลัว ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี”
เขารู้ว่า ยิ่งใกล้วันแต่งงาน นางยิ่งกระสับกระส่าย