แสงแดดยามเที่ยงสดใส เสียงพ่อค้าแม่ค้าบนถนนโหมโรงไม่ขาดหู โรงน้ำชาแน่นขนัดไปด้วยผู้คน นั่งรวมตัวกันซุบซิบกันไม่หยุด
"เฮ้ พวกเจ้าได้ยินข่าวกันหรือยัง? มีคนไปพบซากศพจำนวนมากบนภูเขา"
"เรื่องอะไรกัน? รีบเล่ามาเร็ว!"
"เมื่อสองสามวันก่อน มีนายพรานคนหนึ่งขึ้นไปล่าสัตว์บนภูเขา เนื้อสัตว์ไม่ได้สักตัว กลับพบศพจำนวนมากที่เลือดถูกดูดจนแห้ง เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก พอสืบดูอีกที ศพพวกนี้ล้วนเป็นคนที่หายตัวไปในเมืองเมื่อไม่นานมานี้!"
"หา? น่ากลัวขนาดนี้ ต้องเป็นฝีมือปีศาจแน่ๆ!"
"คนพวกนั้นตายอย่างทรมาน ต้องเป็นฝีมือปีศาจแน่นอน ในเมืองก็มีนายพรานปราบปีศาจกำลังสืบสวนอยู่ แต่ยังไม่มีความคืบหน้าเท่าไหร่ แต่ว่า..."
"อย่ามัวอุบไว้เลย รีบพูดมาสิว่าแต่ว่าอะไร?"
"แต่ว่าภูเขาลูกนั้นอยู่ไม่ไกลจากตระกูลเสิ่นมากนัก ได้ยินว่าเมื่อไม่นานมานี้คุณชายตระกูลเสิ่นถูกปีศาจทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส แม้แต่กำหนดวันแต่งงานก็ยังต้องเลื่อนออกไป ปีศาจที่ฆ่าคนนั้น จะไม่ใช่ว่ามันซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเสิ่นหรือเปล่า?"
พอพูดจบ ผู้คนรอบข้างต่างรู้สึกขนลุกเกาะก้าง หวาดกลัวไปตามๆ กัน
โดยเฉพาะหญิงชราผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ที่มุมห้อง อุ้มเด็กน้อยไว้ ถึงกับตกใจจนไอโขมกออกมา
เฮ่อซีกัดขนมเขียวถั่วในมือไปคำหนึ่ง พลางเงี่ยหูฟังผู้คนโต๊ะนั้นซุบซิบกัน
นางรู้ว่าตระกูลเสิ่นประสบเหตุร้าย คนพวกนี้จะพูดถึงก็เป็นเรื่องปกติ แต่ที่พูดถึงปีศาจฆ่าคนนั่น ทำเอานางแอบหวั่นใจขึ้นมาเหมือนกัน
กระดิ่งที่ห้อยอยู่ที่เอวของเฮ่อซีขยับเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้น เงาร่างของหนุ่มน้อยก็ทอดลงมาบดบังแสงแดดทันที