เฮ่อฉือกล่าวเสริม "แต่มีคนหนึ่งบาดเจ็บสาหัส"
ที่หน้าประตู สวีฮุยเดินโซเซแบกคนที่ทั้งตัวเปื้อนเลือดเข้ามา
เสิ่นหลิงอวิ้นตกใจ "เพ่ยเยี่ยน! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้!"
พอมองแวบเดียวก็สะเทือนใจ ยิ่งกว่าตอนที่อาซีเก็บเขากลับมาเสียอีก
เฮ่อฉือคราวนี้ก็เลิกคิดจะขัดใจเพ่ยเยี่ยน พูดอย่างยุติธรรม "เขาบาดเจ็บอยู่แล้ว ยังต้องฝ่าสายฟ้าสวรรค์หลายสายเพื่อพาอาซีออกมาจากห้วงมิติ จะเหลือชีวิตอยู่ได้ก็เป็นปาฏิหาริย์แล้ว"
เขาละเว้นเรื่องที่ตัวเองปรากฏตัวทีหลังเพื่อบีบให้เพ่ยเยี่ยนยอมแพ้ ทดสอบว่าเขาจะยอมทิ้งอาซีเพื่อเอาชีวิตรอดหรือไม่
เสิ่นหลิงอวิ้นฟังแล้วยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ นางรีบให้สวีฮุยวางเพ่ยเยี่ยนลงในห้องนอน แล้วส่งคนไปตามหมอเก่งที่สุดในเมือง
หมอมาอย่างรวดเร็ว ตอนที่เพ่ยเยี่ยนถูกอาซีเก็บกลับมา หมอคนนี้ก็เป็นคนรักษา
คราวนี้เห็นเพ่ยเยี่ยนที่แทบจะกลายเป็นคนเลือด หมอแก่นึกสะเทือนใจ "เขาบาดเจ็บสาหัสมาก พลังปราณก็สูญเสียไปมาก ต้องใช้โสมภูเขาอายุร้อยปีมาค้ำชีวิต แต่โสมอายุร้อยปีหายากนัก..."
"เท่านี้พอไหม?"
เฮ่อฉือเปิดกล่องไม้ ด้านในมีโสมเจ็ดแปดต้น
หมอแก่อึ้งไปครู่หนึ่ง "พอแล้ว พอแล้ว ท่านคณบดีเฮ่อ ท่านไปหาโสมชั้นเลิศพวกนี้มาจากที่ไหนกัน!"