เสียงประกาศจากสนามกีฬายังคงดังต่อเนื่อง อาจารย์ใหญ่หัวล้านถือไมโครโฟน เสียงก้องไปทั่วสนาม
“ขอให้นักเรียนทุกคนจงจำไว้ โรงเรียนไร้หน้าหมายเลขหนึ่งไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์ ผู้ที่มีผลการเรียนต่ำ จะถ่วงชั้นเรียน”
“ชั้นเรียนใดที่มีคะแนนเฉลี่ยต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยของระดับชั้น ทั้งชั้นเรียนจะถูกงดอาหารเย็น หากต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยติดต่อกันสองวัน ครูประจำชั้นมีสิทธิ์จัดการนักเรียนแถวหลังได้โดยตรง”
เหล่านักเรียนเบื้องล่างไม่มีใครส่งเสียงแม้แต่คำเดียว แต่ในหมู่ผู้เล่นกลับมีบางคนเริ่มตื่นตระหนก
“คิดไม่ถึงเลยว่า มาถึงโลกอัปมงคลแล้วยังโดนปั่นหัวอีก” มู่จือซีส่ายหน้า ปราณสัมผัสกวาดผ่าน ก็พบว่าการหายใจของหลายคนเริ่มไม่เป็นจังหวะ
“กฎที่นี่น่ารังเกียจจริง” เฉิงเสี่ยวเฉิงสบถเบา ๆ
มู่จือซียังคงทำหน้านิ่ง “ว่ายังไงนะ”
เฉิงเสี่ยวเฉิงเริ่มแชร์ข้อมูล “คะแนนเฉลี่ยของชั้นโยงกับอาหารเย็น นี่จะบีบบังคับให้นักเรียนเอ็นพีซีจับตาดูผู้เล่น”
“นักเรียนแถวหลังถูกจัดการได้ง่าย แสดงว่าที่นั่งก็มีหลุมพราง”
“ผู้เล่นห้ามเปิดเผยสถานะ แต่ผลการเรียนกลับส่งผลกระทบต่อกัน ถ้ามีผู้เล่นพื้นฐานแย่ ทั้งชั้นก็อยากจะฆ่าเขา”
“ส่วนกฎที่บอกว่าให้รายงานได้ ก็บอกตรง ๆ ว่าสนับสนุนให้ผู้เล่นทำร้ายกัน”
มู่จือซีรับฟัง เด็กสาวคนนี้ปากบอกว่าตัวเองสมองธรรมดา แต่ที่จริงวิเคราะห์ได้ไม่เลว
เธอกำลังจะถามเพิ่มอีกสักหน่อยเพื่อทำความเข้าใจเบื้องหลังของโลกนี้ ก็มีเสียงชายคนหนึ่งดังมาจากด้านข้าง
“ขอโทษที่รบกวนทั้งสองท่าน”
เสียงนั้นนุ่มนวล “การพูดคุยกันในสนามกีฬาอาจถูกจดชื่อได้ง่าย โดยเฉพาะระหว่างการประชุมใหญ่”
มู่จือซีหันปราณสัมผัสไป
ผู้มาใหม่สวมชุดนักเรียนเหมือนกัน รูปร่างสูงใหญ่ ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยเกินพอดี ท่ามกลางผู้เล่นกลุ่มหนึ่งที่ถูกระบบดันร่างให้ยัดใส่ชุดนักเรียน
เขาเดินมาตรงหน้ามู่จือซี ยกมือขึ้นทำความเคารพแบบสุภาพบุรุษ
“พบกันครั้งแรก กู้เหวินโจว”
เฉิงเสี่ยวเฉิงเข้าไปใกล้ “คุณเป็นผู้เล่นด้วยเหรอ”
กู้เหวินโจวยิ้ม “คำถามนี้ ในสถานการณ์นี้ไม่เหมาะที่จะถามตรง ๆ”