หยางเจี้ยนเคลื่อนไหวแล้ว
เขาไม่ได้จับอาวุธ หากแต่ยังมือเปล่าอยู่เช่นเดิม
ร่างสั่นเพียงแวบ ดูเหมือนช้า แต่กลับทิ้งเงาหลอกไว้กลางที่
แวบหนึ่งเพียงเท่านั้น ก็ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าหยางหลาน ยกอุ้งมือฟาดเข้าที่อกเขา
หนึ่งมือนี้เรียบง่ายไม่มีอะไรพิเศษ ไม่ปลุกเสียงลม ไม่มีคลื่นพลังเวทใด ๆ
แต่หยางหลานกลับรู้สึกถึงสังขารกดดันเหมือนเขาแขนงู้ซวนกำลังถล่มทับหน้า
นั่นคือพลังร่างกายบริสุทธิ์ ที่ปรากฏในรูปแบบคืนสู่ธรรมชาติของเคล็ดแปดเก้าลับเทพเมื่อบำเพ็ญถึงที่สุด
หยางหลานไม่กล้าประมาท
เขาสูดหายใจลึก ยกอุ้งมือรับไปเช่นกัน
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือสองสอบปะทะ กลบเกลื่อนเสียงทึบอึกทึกดังเหมือนกลองยักษ์กระหน่ำ
คลื่นพลังที่ตาเปล่ามองเห็นได้พุ่งกระจายออกรอบด้านอย่างรุนแรง โดยมีทั้งสองเป็นศูนย์กลาง
พื้นหินสีน้ำเงินเข้มอันแข็งกระด้างของลานฝึกยุทธ์ ระเบิดเป็นรอยแตกกระจายทั่วดังร่างแมงมุมทันที
เหล่าหกพี่น้องเมย์ซานที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ รู้สึกเหมือนพายุกระหน่ำเข้าใส่ จนแทบลืมตาไม่ออก
"ว้าว น่าทึ่งจริง!"
คังอานอวี้อุทาน "แรงของนายท่านน้อย ทั้งทีสามารถต่อกระหน่ำกับแท้จริงแห่งท่านเทพเจ้าผู้แท้จริงได้!"
"ยังไกลจากของจริงอยู่เลย"
กัวเชินเล็งมองกลางลานด้วยความตึงเครียด "ท่านแท้จริงยังไม่ได้ตั้งใจจริงด้วยซ้ำ"
กลางลาน หยางหลานกับหยางเจี้ยนสัมผัสกันแวบเดียวก็แยกร่าง แต่ละฝ่ายถอยหลังสามก้าว
หยางหลานเหวี่ยงมือที่ชาซอนทิ้งเบา ๆ พลางข่มใจข่มขันในความประหลาดใจ
คุณพ่อเรานี่สมชื่อจริง ๆ
แค่ครั้งเดียวเท่านี้ เขาก็รู้แล้วว่าเคล็ดแปดเก้าลับเทพของบิดาคงบำเพ็ญไปถึงขอบเขตที่เหลือเชื่อ
ตัวเขาเองแม้บำเพ็ญวิชาแข้งร่างกายอันหยั่งก้อนเชิงเทือกเขา แต่เทียบกับร่างกายที่ถูกหลอมผ่านน้ำมือไฟของบิดา ก็ยังขาดเนื้อขาดแก่นอยู่วะหนึ่ง
ฝ่ายเขาเพิ่งพลิกผันใจคิดอยู่นั้น ด้านหยางเจี้ยนกลับตกตะลึงในใจยิ่งกว่า
มือที่เมื่อครู่นั้น เขาใช้พลังเพียงครึ่งหนึ่งของแรง
เขาคิดว่าเพียงพอจะทำให้หยางหลานถอยหลังด้วยความรู้ตัวว่าต่างต่างฝ่าย ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรับไว้ได้อย่างมั่นคง และจากท่าทีแล้ว ยังเหลือเรี่ยวแรงอีกเป็นแน่
กายหยางของเจ้าหนูนี่ มันแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร?
ความสงสัยหนาแน่นขึ้นในใจหยางเจี้ยน
ในบรรดาวิชาที่เขารู้จัก ความสามารถบำเพ็ญร่างกายถึงขั้นนี้มีนับหัวมีนิ้วได้ หากไม่ใช่เคล็ดแปดเก้าลับเทพ ก็คือทองกายแห่งธรรมชาติพุทธ
แต่พลังความหายใจของหยางหลานกลับแตกต่างจากทั้งสองอย่างสิ้นเชิง
"มาอีก!"
หยางเจี้ยนเอ่ยเสียงต่ำ ครั้งนี้เขาไม่ประนีประนอมอีกต่อไป
หมัดทั้งสองรุกรานพร้อมกัน กระแสลมหมัดเห่อว่อน ครืนครั่นดังเสียงฟ้าร้องผ่านอากาศ
หมัดแต่ละหมัดเต็มไปด้วยแรงที่จะกระแทกผาเปิดเขาชำ รวดเร็วจนตาข้างพร่า
ดวงตาหยางหลานเบิกเล่น ไม่เลือกเคล็ดต่อสู้ต้องกันอีก
เท้าก้าวเคลื่อนตามขั้นลี้ลับ ร่างราวเยื่อวิลโยกวิ่วตัดข้ามผ่านเงาหมัดที่หนาแน่นปิดกั้นไม่มีช่องว่าง
เท้าระเบิดร่างนี้คือวิชาเยี่ยปู้ ที่ท่านอาจารย์แปลวิธีในทางแห่งสำนักเจี้ยวเจี้ยวออกมา ภายนอกดูเรียบง่าย แต่แอบแฝงหลักธรรมชาติอันสูงสุด แห้งแล้งใช่เถอะ สามารถเคลื่อนย้ายของมณฑลในหนึ่งมือ
หยางเจี้ยนยิ่งต่อสู้ยิ่งตกใจ
หมัดของเขา เมื่อแต่ละหมัดสามารถป่นปั้มยอดเขาละหนึ่ง
แต่บัดนี้ ต่อให้หมัดกระหน่ำออกไปมากมายเพียงใด กลับแตะเสื้อผ้าของหยางหลานไม่สามารถสัมผัสได้เลย
ท่วงท่าของเจ้าหนูนี่แปลกประหลาดนัก ลื่นไหลแตะต้องยาก ราวหนอนตะปิดตะป้องที่จับไม่ได้
"โถ! แต่รู้แต่หลบ มันจะมีเป็นยังไง!"
หยางเจี้ยนตั้งรุกไม่สำเร็จ ก็เริ่มหนุนความโกรธจริงเข้าไปในอีกทาง
เขาหยุดหมัดทันที แกว่งร่าง แล้วคำรามออกมา "แปลงร่าง!"
เพียงแวบเดียว ร่างของเขาพองขยาย กลายเป็นยักษ์ลิงสีดำสูงร้อยเจ็ด ปรากร่างขนดำดังเข็มเหล็ก ทุกฟันงอยู่เห็นชัด เยียรยงอายปีศาจครืนครั่นสวรรค์
เคล็ดแปดเก้าลับเทพ วิชาแปลงพันร่าง!
ลิงยักษ์คำรามกึก อุ้งมือใหญ่ราบปัดทัดพัด สับลงข้ามศรีษะหยางหลาน
มือฟาดนี้ลงมา จะพูดถึงมนุษย์เพียงหนึ่ง ต่อให้เป็นยอดเขาทั้งลูก ก็จำต้องหมั่นป่นเป็นฝุ่นผง
เหล่าพี่น้องเมย์ซานที่ยืนดูอยู่ห่างต่างเหงื่อตกรวมทั้งหมวก
"ท่านแท้จริงเปิดเกมจริงแล้ว!"
"นายท่านน้อยจะทำอย่างไรดีต่อไป?"
ต่อหน้ามือฟาดทำลายสวรรค์พินาศน์ หยางหลานกลับไม่หลบไม่เลี่ยง
เขาเงยหน้าเข็ญอุ้งมือใหญ่ที่บังแดดบังฟ้านั้น มุมปากกลับเบี้ยวขึ้นเป็นรอยยิ้ม
"คุณพ่อ ถ้าพูดถึงวิชาแปลงร่าง ลูกก็มีเหมือนกัน"
เขาก็สวดภาวนาคาถาเช่นกัน ร่างสั่นเพียงแวบ
แวบต่อไป ลิงหกหูสูงร้อยเจ็ดตัวหนึ่งปรากฏกายกลางลานฝึกยุทธ์!
ลิงตัวนี้ สายตามองแลหกทิศ หูไก้หลบแปดทิศ ขนเหลืองอร่ามทั่วกาย แรงอำนาจไม่น้อยกว่ายักษ์ลิงดำที่หยางเจี้ยนแปลงร่างออกเลย
"อะไรนะ?!"
ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่พี่น้องเมย์ซาน แม้แต่ตัวหยางเจี้ยนเอง ก็อ้นอึ้งนิ่ง
เคล็ดแปดเก้าลับเทพ?!
เจ้าหนูนี่รู้จักเคล็ดแปดเก้าลับเทพได้อย่างไร?
และดูจากความคล่องแคล่วในการแปลงร่างของมัน คงครุ่นครองเคล็ดนี้มาแรมปีแรมปีแล้ว!
คลื่นใหญ่พาดพักพายขึ้นในใจหยางเจี้ยน
เคล็ดแปดเก้าลับเทพเป็นวิชาปกปักสำนักเฉินเจี้ยว ผู้ที่ไม่ใช่ศิษย์แกนกลางไม่มีโอกาสรับการสืบทอด
นายท่านอี้ติ้งแม้เป็นผู้อาจารย์ของเขา ก็ย่อมไม่มีทางแนบนามลับส่งวิชานี้ให้หยางหลานได้ในเมื่อเขายังไม่ยินยอม
แล้ววิชาของเจ้าหนูนี่ มันมาจากไหนกัน?
เมื่อสติแตกออกเพียงหยด ฝ่ามือที่เคลื่อนไหวอยู่ก็ช้าไปครึ่งจังหวะ
ลิงหกหูคว้าโอกาสนั้นทันที ยกอุ้งมือรับกลับไปเช่นกัน
ปัง!
อุ้งมือยักษ์ทั้งสองกระแทกกันกลางอากาศอย่างแรงรุนแรง ระเบิดคลื่นแรงปะทะรุนแรงกว่าก่อนหน้าถึงสิบเท่า
ทั้งค่ายใหญ่กวนเจียงโข่วสั่นสะท้านจนทั่วทั้งค่าย ราวกับเกิดแผ่นดินไหว
ลานฝึกยุทธ์พังยับ พื้นแยกยุบลงเป็นชั้น ๆ ปรากฏหลุมก้นลึกรูปอุ้งมือยักษ์
สัตว์ร้ายทั้งสองต่างถูกแรงแยกสะบัดถอยหลังกว่าสิบก้าว ทุกก้าวเหยียบลงตำพื้นเป็นรอยลึกโพรง
"กรี๊ด!"
ยักษ์ลิงที่หยางเจี้ยนแปลงร่างคำรามโกรธดังกึก พุ่งเข้ารุกอีกครั้ง
เขาคิดไม่ออก งั้นก็ไม่ต้องคิดต่อ ชนะให้เจ้าหนูนี่พิกลพิกลก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
สัตว์ร้ายทั้งสองจึงประจัญบานกันสับทันที
เจ้าหมัดหนึ่ง กูเท้าหนึ่ง ต่อสู้กันจนฟ้ามืดแผ่นดินไหว พระอาทิตย์และพระจันทร์ไม่เห็นแสงราวบอดัน
จากพื้นดินต่อสู้ขึ้นสู่สวรรค์ จากสวรรค์ต่อสู้ลงสู่น้ำ
แม่น้ำเบื้องนอกกวนเจียงโข่วถูกกระชากให้หลับในคลื่นแลบสายพันคลื่น ยกคลื่นใหญ่สูงร้อยเจ็ด
พี่น้องเมย์ซานมองตาค้าง ปากอ้าจนห้าวตัวเลยไม่ได้
เมื่อไรเขาจะเคยคิดว่า มีวันหนึ่งจะได้เห็นมนุษย์คนหนึ่งรั้งชนะกับท่านแท้จริงของพวกเขาได้แบบไม่แพ้ไม่ชนะ?
และคนนั้น ยังเป็นนายท่านน้อยที่พวกเขาเฝ้าดูมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กอีกต่างหาก!
"นี่... นี่ยังเป็นเจ้าหลานแลนที่พวกเรารู้จักอยู่หรือเปล่านี่?"
เยากงหลินเอ่ยกับตัวเองเสียงแผ่ว
"สี่หมื่นแปดพันปี... เขาไปอยู่ที่ไหนมา? ไปเรียนวิชากับผู้อาจารย์เทพผู้ใดมา?"
ดวงตาจื้อเจี้ยนเต็มเปี่ยมด้วยความสับสนและความตะลึง
สมองคิดเหลือเศษ ก็ยังนึกไม่ออกว่าในสามภพนี้ จะมีผู้อาวุโสผู้ใดเล่า ที่จะฝึกสอนเด็กหนึ่งคนให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตสยองขวัญขนาดนี้ได้ในสี่หมื่นแปดพันปี
มันไม่ใช่เพียงเทพฤทธิ์ธรรมดาอีกแล้ว นี่คือพลังที่ยืนข้างขนานกับท่านแท้จริงของพวกเขาได้อย่างเท่าเทียม!
ต่อสู้กันต่อไปอีกหลายร้อยกระบวน สัตว์ร้ายทั้งสองก็ยังเสมอกัน
ในใจหยางเจี้ยน ตกตะลึง โกรธเกรี้ยว และยังมีสิ่งหนึ่งที่เขาเองก็ไม่ยอมยอมรับกับตัวเอง...
ความภูมิใจ
เจ้าหนูนี่ โตจริง ๆ แล้ว
เขาดึงระยะห่างจากหยางหลานออกทันที เงยหน้าคำรามก้องฟ้า
"หยางหลาน! เจ้าหากมีแค่ฝีมือเพียงนี้ วันนี้ก็ถึงที่สุดเสียแล้ว!"
ยังไม่ทันเสียงเอ่ยจางหาย ร่างยักษ์ลิงดำของเขาก็พองขยายขึ้นอีกครั้ง!
หนึ่งพันเจ็ด!
สามพันเจ็ด!
ห้าพันเจ็ด!
ระหว่างกระพริบตา ร่างยักษ์ที่หัวตกโขดหัวกินฟ้า เท้ายึดแผ่นดิน ปรากฏอยู่ระหว่างสวรรค์กับโลก
เขามีสามเศียรหกกรรมตะกร้า กุมดาบสามแหลมสองโค้งที่ขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วนเช่นเดียวกัน หยิ่งผยองเดชานุภาพ ไม่มีผู้ใดเทียบทาน
ดวงตาสวรรค์เบื้องหน้าผากก็เบิกเปิดตาม ฉายแสงทองเดียวทะลวงผ่านสวรรค์กับแผ่นดิน!
อำนาจฟ้าพิสูจน์ร่างสวรรค์!
นี่คือเทพฤทธิ์ชูถุงเท้าชูถุงของหยางเจี้ยน เมื่อปล่อยออกมา มีอำนาจพิฆาตสวรรค์พินาศน์แผ่นดิน!
เขาจะใช้เทคนิคเดียวนี้ ปิดฉากการทดลองสอบของทั้งสองฝ่าย
เขาจะให้หยางหลานรู้เสียเองว่า ฟ้าสูงแค่ไหน แผ่นดินกว้างเพียงใด!