การค้นศพไม่ใช่งานที่ง่ายเลย อย่างน้อยครั้งแรกก็เป็นเช่นนั้น
อู๋ซวงใช้เวลากว่าสิบนาทีคลำศพ “ชาวบ้าน” จนทั่ว แม้แต่กระเป๋ากางเกงก็ไม่เว้น ของที่คลำได้มีเพียงสิ่งเหล่านี้ตรงหน้า
เหรียญทองแดงเจ็ดเหรียญ หัวชายชราบนเหรียญขึ้นสนิมจนมองไม่ออกแล้ว แถมยังมีคราบสีเขียวเกาะอยู่ไม่น้อย
เคียวสนิมเขรอะที่ปลายใบหัก ดูราวกับจะแตกเป็นชิ้นได้ทุกเมื่อ ถูกดึงออกมาจากหลังชาวบ้าน ไม่รู้ว่าตอน “ทะเลาะ” กับใครถึงได้เผลอ “เกี่ยว” ติดมา อู๋ซวงก็เก็บมันกลับมาด้วย
สุดท้ายยังมีกุญแจเหล็กขึ้นสนิมอีกดอก
【ชื่อ: เหรียญทองแห่งราชอาณาจักร】
【คำอธิบาย: เหรียญทองที่ราชอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ผลิตขึ้น สีซีดไปบ้าง แต่ยังใช้จ่ายได้ตามปกติ
เพื่อปราบปรามเหรียญปลอม จำเป็นต้องใช้วิชาตรวจสอบยืนยันความแท้ก่อน จึงจะเก็บลงในคู่มือได้ บนเหรียญมีภาพเหมือนของกษัตริย์ประทับอยู่
เหล่าประชาชน เห็นกันหรือไม่? กษัตริย์อยู่เคียงข้างพวกเจ้า อยู่ในถุงเงินของพวกเจ้านั่นเอง!!
ข้อคิดของผู้กล้า ⑭: เรื่องส่วนใหญ่ในโลกนี้ใช้เงินแก้ไขได้ ถ้าไม่ได้ ก็ทุ่มเงินให้มากกว่าเดิม!】
【ชื่อ: กุญแจห้องใต้ดินของตระกูลพอล】
【คำอธิบาย: มันใช้เปิดประตูบานหนึ่งได้ แต่เจ้าต้องหารูกุญแจให้เจอก่อน】
【ชื่อ: เคียวเก่าขึ้นสนิมเขรอะ】
【คุณภาพ: ผุพัง】 (สิ่งของแบ่งตามคุณภาพได้เป็น: ผุพัง, หยาบ, ธรรมดา, ประณีต, สมบูรณ์แบบ, มหากาพย์, ตำนาน.......)
【คำอธิบาย: เคียวที่ปักอยู่บนร่างใครบางคน ผ่านทั้งลมฝนมานาน ปลายใบซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุดหักไปแล้ว คาดว่าคงใช้ได้อีกไม่กี่ครั้งก็จะแตกสลาย คุณค่าเพียงอย่างเดียวของมันคือการนำไปหลอมใหม่】
ไหน ๆ ก็ตรวจสอบแล้ว อู๋ซวงจึงตรวจขวานในมือด้วย
【ชื่อ: “ขวานผู้กล้า”】
【คุณภาพ: หยาบ】
【คำอธิบาย: ขวานมือที่เปื้อนเลือดผู้กล้า แม้ไม่มีสิ่งใดพิเศษ แต่ตัวขวานก็แข็งแรงพอใช้ ลับคมเสียหน่อยก็เพิ่มประสิทธิภาพได้ไม่น้อย】
“ขวานผู้กล้า... ระบบนี่ช่างมีรสนิยมประหลาดจริง ๆ........”
อู๋ซวงมองผู้กล้ารุ่นก่อนที่นอนอยู่บนเตียงในห้อง
เขาคงไม่ได้สับมือซ้ายของตัวเองหรอกนะ แบบนั้นก็โหดเกินไปหน่อย
อู๋ซวงกลืนน้ำลาย มองสำรวจห้องขนาดไม่ใหญ่ หรือจะเรียกว่าเป็นที่หลบภัยก็ได้ ตั้งใจจะตรวจดูให้ทั่ว ศึกษาคู่มือ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อ
..............
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็ได้ข้อสรุป
สถานที่ที่เรียกว่าที่หลบภัยแห่งนี้มีตู้ติดผนังประหลาดอยู่ใบหนึ่ง ชื่อของมันก็ชวนขบขันไม่แพ้กัน เรียกว่า “ตู้ผู้กล้า” ภายในมีมิติพิเศษ สิ่งของที่มีอยู่ดูได้จากคู่มือ เมื่อต้องการใช้ก็ลากไปใส่ในตู้ได้
ใช่แล้ว คล้ายกับการลากไอคอนในคู่มือไปใส่ในตู้บนหน้าจอสัมผัสของโทรศัพท์ แล้วทำให้สิ่งของปรากฏเป็นรูปธรรม
เรื่องนี้ไม่เป็นวิทยาศาสตร์เอาเสียเลย แต่ก็มีมนตร์ขลังมากพอ อู๋ซวงชอบ อย่างน้อยระบบก็อยู่ฝั่งเวทมนตร์
ตู้มีช่องทั้งหมด 200 ช่อง สิ่งของส่วนใหญ่กินพื้นที่ช่องเดียว แถมยังซ้อนกันได้ พื้นที่จึงกว้างขวางมาก ถึงขั้นขยายเพิ่มได้ด้วย แต่ต้องใช้เหรียญทองแห่งราชอาณาจักรกับระดับผู้กล้า ตอนนี้ปุ่มยังเป็นสีเทาอยู่
ข้างในมีปลาประหลาดหน้าตาน่ากลัวห้าตัว ถูกทำเป็นปลาแห้ง ตาโต ปากเต็มไปด้วยฟันแหลม ดูราวกับตายไปแล้วยังไม่ยอมหลับตา หัวปลากินพื้นที่ถึงสองในสามของลำตัว จนอู๋ซวงไม่รู้จะเริ่มกินจากตรงไหน
“น่าจะกินได้นะ แค่ไม่รู้ว่าเก็บไว้นานแค่ไหนแล้ว ในข้อมูลก็ไม่ได้บอกว่าเสียหรือยัง.....”
อู๋ซวงมองหนูตัวใหญ่ที่เพิ่งถูกเขาฆ่าตายไปไม่นาน มันยังสดอยู่ จากนั้นก็เหลือบมองอาเจียนของตัวเอง ซึ่งปนกับเลือดสกปรกของมนุษย์แมลงไปแล้ว เขาลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะหยิบหนูตายตัวนั้นขึ้นมา......
อาหารกลางวันที่กินก่อนข้ามภพถูกเขาอาเจียนออกมาจนหมด ตอนนี้ท้องว่างเปล่า แม้ยังไม่ถึงกับหิว แต่ก็จำเป็นต้องเตรียมอาหารไว้บ้าง หนูเองก็ใช่ว่าจะกินไม่ได้
นอกจากปลาแห้งแล้ว ในตู้ยังมีดาบสั้น ขนมปังดำแข็งสามก้อนที่เอาไปทุบคนให้ตายได้ ผ้าป่านที่ค่อนข้างสะอาดหลายผืน น้ำมันก๊าดครึ่งไหดินเผา ฟืนแห้งอีกหลายกิโลกรัม และสิ่งที่มีค่าที่สุดในตอนนี้—น้ำจืด
มีทั้งหมด 5.7 ลิตร ใส่อยู่ในไหดินเผาแบบเดียวกันทั้งหมด
นี่ช่วยชีวิตได้เลย อู๋ซวงดื่มเข้าไปอึกใหญ่ รสชาติไม่แปลก
ดูท่าตู้นี้แม้จะรักษาความเย็นไม่ได้ แต่ก็ป้องกันแบคทีเรียได้ อาจเป็นเพราะเป็นพื้นที่ปิด
“อย่างนี้นี่เอง!”
อู๋ซวงเก็บหนูตัวใหญ่ที่ตายแล้วเข้าไปด้วย ในคู่มือปรากฏตัวนับถอยหลังไม่ถึงเจ็ดวัน เมื่อหมดเวลา มันก็จะเน่าเสีย เหมือนเกมไม่มีผิด
ส่วนของอย่างน้ำจืดและเสบียงแห้งที่เก็บได้นานจะไม่มีเวลาจำกัด ถือว่าเก็บรักษาได้นานตามปกติ สมกับเป็นระบบจริง ๆ อย่างน้อยช่วงสั้น ๆ นี้ก็ไม่ต้องอดอยากแล้ว
เขาค้นห้องจนทั่ว นอกจากเครื่องเรือนพื้นฐานเก่า ๆ ก็เหลือเพียงเสบียงในตู้เหล่านี้
ผู้กล้ารุ่นก่อนคนนี้ก็ดูจะลำบากไม่น้อย หวังว่าเขาจะทำได้ดีกว่านี้และมีชีวิตอยู่ให้นานหน่อย อย่าเดินตามรอยรุ่นก่อนก็แล้วกัน
ตรวจดูทุกอย่างเสร็จ อู๋ซวงใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดพื้น แล้วดันศพมนุษย์แมลงออกไปนอกหน้าต่าง จากนั้นหยิบคู่มือออกมาเริ่มคิดว่าจะทำอย่างไรต่อ
ระบบมอบภารกิจให้เขาหลายอย่าง ทั้งภารกิจหลักและภารกิจรอง ภารกิจหลักต้องทำ ส่วนภารกิจรองต้องทำให้สำเร็จอย่างน้อยเดือนละสามภารกิจ มิฉะนั้นจะถูกริบสถานะผู้กล้าและเก็บความเป็นมนุษย์ของทุกคนไป........ถึงจะไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนถูกพรากความเป็นมนุษย์ไปเป็นอย่างไร แต่อู๋ซวงไม่อยากและไม่กล้าลอง
ภารกิจหลักตอนนี้คือฆ่าก็อบลินสามตัวที่เร่ร่อนอยู่ในเมืองอ่าว แล้วตีระฆังใหญ่บนหอระฆัง คล้ายกับข้อความแจ้งเตือนตอนเริ่มต้นของระบบ ไม่มีจำกัดเวลา
อู๋ซวงรู้จักปีศาจชนิดนี้ มันเป็นมอนสเตอร์มือใหม่ในต่างโลก ตัวเตี้ยแต่มีจำนวนมาก อาจจะค่อนข้างเจ้าเล่ห์ แต่แค่สามตัวก็น่าจะฆ่าไม่ยากใช่ไหม?
อย่างไรก็ไม่ได้เหลือเชื่อเกินไปนัก
ขณะที่กำลังคิด อู๋ซวงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักอึ้ง ใจเขาสะดุ้ง นั่งนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนจะลุกขึ้นย่องไปที่หน้าต่าง ยื่นใบหน้าออกไปเพียงครึ่งเดียว
ห่างออกไปราวยี่สิบกว่าเมตร บนถนนที่ปกคลุมด้วยหมอก มีปีศาจตัวหนึ่งกำลังเดินอยู่ สูงเท่าตึกชั้นหนึ่งและอ้วนมาก ในมือยังถือกระบองอยู่ด้วย เพราะอยู่ไกลและมีหมอกบัง เขาจึงพอมองเห็นเพียงโครงร่างคร่าว ๆ
“นั่นตัวอะไร หรือจะเป็นชาวบ้านคนหนึ่งเหมือนกัน.....?”
อู๋ซวงขมวดคิ้ว พอแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้มุ่งหน้ามาทางตนก็คลายใจลงเล็กน้อย เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้วิชาตรวจสอบกับมัน
เดิมทีคิดว่าอยู่ไกลเกินไปจนตรวจไม่พบ แต่กลับ.......
【ปีศาจ·ก็อบลิน】
【คำอธิบาย: ก็อบลินตัวหนึ่ง สร้างความเสียหายให้เมืองอ่าวอย่างหนัก และคอยรบกวนชาวบ้านในท้องถิ่น จำเป็นต้องมีผู้กล้ามาปราบ มีทั้งหมดสามตัว】
---------
“เชี่ย!? (เบาสุดเสียง)”
“นี่ก็อบลินงั้นเหรอ?”
อู๋ซวงตกตะลึงจนพูดไม่ออก แต่กลับส่งเสียงเบาราวกับยุงบิน ดูเหมือนเขาจะเริ่มปรับตัวเข้ากับโลกนี้ได้บ้างแล้ว
แต่ก็อบลินในโลกเวทมนตร์แห่งไหนกันที่สูงใหญ่กำยำขนาดนี้ นี่เกือบสามเมตรแล้วกระมัง?
แถมรูปร่างลักษณะนั่น หลังโก่ง แล้วยังมีครีบบนหลัง......
นี่มันไม่ใช่ก็อบลินชัด ๆ!!
ระบบคงไม่ได้เข้าใจโลกผิด คิดว่าที่นี่เป็นโลกเวทมนตร์แบบอุดมคติ แล้วยัดเยียดภารกิจที่ฟังดูสมเหตุสมผลแต่แท้จริงแล้วเหลวไหลให้พวกผู้กล้าหรอกนะ
“แล้วจะเอายังไงดี.........”
อู๋ซวงรู้สึกหายใจไม่ออก ดูท่าเส้นทางผู้กล้าของเขาจะมาสิ้นสุดลงตรงนี้แล้ว
สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือคิดหาทางเอาชีวิตรอดก่อน ส่วนภารกิจหลักอะไรนั่นก็ช่างมัน
เขาพิงกำแพง รอจนเสียงฝีเท้าหายไป แล้วจึงเริ่มตรวจดูภารกิจรองในคู่มือ.......