สวี่ซิงเฉินออกจากประตูมา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าตนเองควรไปที่ไหน
กุญแจก็ไม่ได้พกมา ไม่รู้ว่าหลี่เล่อกับหวังฉีซินอยู่ที่หอพักหรือเปล่า
เขาก้มหน้า เตรียมจะส่งข้อความไปถามสถานการณ์
เหนือศีรษะมีเงามืดทอดลงมา มีคนมายืนอยู่ตรงหน้าเขา
ร่างกายจำคนตรงหน้าได้ก่อนตัวเขาเสียอีก สวี่ซิงเฉินชะงักการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ เงยหน้าขึ้น
ฉินเกอปรากฏตัวอีกครั้งแล้ว
ท่าทางราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มาที่นี่ได้ยังไง? ผมเกือบจะหาคุณไม่เจออยู่แล้ว”
จมูกของสวี่ซิงเฉินพลันแสบร้อน เขาหลบสายตาอย่างกลัดกลุ้ม
ฉินเกอ…
ฉินเกอ…
จะให้เขาทำยังไงกันแน่?
เขาจริง ๆ แล้ว…
“ดีใจที่เจอผมขนาดนี้เลยเหรอ?”
ฉินเกอก็ยังคงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นเดิม เขาหยิบนาฬิกาเรือนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
“เรื่องวันนี้เป็นความผิดผมเอง ของขวัญขอโทษ”
ฉินเกอประคองมือของสวี่ซิงเฉินขึ้นมา “นาฬิกาเรือนนี้ใส่มาตั้งหลายปีแล้วนะ ผมสั่งใหม่มาเรือนหนึ่ง ให้ผมเปลี่ยนให้ดีไหม?”
ปากพูดอย่างนั้น แต่การกระทำของฉินเกอไม่มีคำว่าเกรงใจแม้แต่น้อย
เขาถอดนาฬิกาเรือนเดิมของสวี่ซิงเฉินออก ใส่ลงในกระเป๋าตัวเอง สวมนาฬิกาเรือนใหม่ที่เปลี่ยนให้ด้วยมือของเขาเอง
นาฬิกาข้อมือของพวกเขาสองคนแต่เดิมเป็นรุ่นเดียวกัน คนละสี
นาฬิกาที่สั่งพิเศษครั้งนี้ ดีไซน์ภายนอกคล้ายคลึงกับเรือนเดิมมาก มองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่านาฬิกาสองเรือนบนข้อมือพวกเขาอยู่ในซีรีส์เดียวกัน