ฉินเกอจากไปแล้ว
นี่คือครั้งแรกที่สวี่ซิงเฉินได้เห็นแผ่นหลังของฉินเกอขณะเดินจากเขาไป
ภาพซ้อนทับกับบางฉากในความฝันเริ่มก่อตัวขึ้น
แม้เขาจะใช้วิธีที่อ่อนโยนที่สุดแล้ว หาข้ออ้างที่คิดว่าค่อนข้างสมบูรณ์แบบแล้ว ฉินเกอก็ยังไม่อาจยอมรับได้
เขาทำทุกอย่างพังไม่เป็นท่า
เขาไม่รู้ว่าฉินเกอจะทำอย่างไร คนที่หยิ่งทะนงถึงเพียงนั้น
ฉินเกอไม่สมควรตกต่ำเช่นนี้ เขาเจิดจรัสถึงเพียงนั้น
รถของสวี่ซิงเฉินจอดอยู่ไกลๆ จู่ๆ เขาก็พบว่าตัวเองไม่มีที่ให้ไปแล้ว
ที่ที่เขาไปได้ล้วนเกี่ยวข้องกับฉินเกอ พวกเขาสนิทกันเกินไปแล้ว ผ่านวันคืนมามากมาย ชีวิตสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์
แม้แต่เพื่อนสนิทก็รู้จักกันหมดทุกคน
เขาเก็บงำอารมณ์ทั้งหมดแล้วกลับไปที่มหาลัย
เขาเจอคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ตอบกลับคุณหมอหลิน และถือโอกาสคุยกับเขาไม่กี่ประโยค
[คุณหมอหลินครับ ยาที่ให้ลองกินนี่ต้องใช้เวลานานแค่ไหน]
ทางโน้นเป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่า คุณหมอหลินกำลังดูคอมพิวเตอร์อยู่พอดี เห็นแล้วก็ตอบกลับมาทันที
[อย่างน้อยครึ่งปี ยาใหม่ฤทธิ์ไม่คงที่ ต้องสังเกตระยะยาว ถ้าระหว่างทางเกิดอาการอื่นขึ้น ก็จะได้จัดการได้ทันท่วงที]
[ต้องอยู่ที่ประเทศ Y ตลอดครึ่งปีเลยหรือครับ]
[ใช่ บริษัทยา KM กำหนดไว้ พวกเขาต้องสังเกตปฏิกิริยาของยา]