ฉินเกอคว้ามือสวี่ซิงเฉินไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย "แค่มื้ออาหารมื้อเดียว?"
"ตอนนี้คือมื้ออาหารมื้อเดียว แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"
รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากของฉินเกอเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ "ไม่ตอบข้อความ ไม่กลับบ้าน บอกว่าวิจัยยุ่ง"
"ขั้นต่อไปคืออะไร?"
ฉินเกอจับมือสวี่ซิงเฉินไว้ แล้วเริ่มออกแรงโดยไม่รู้ตัว
เขาคว้าไว้ไม่อยู่ เขากำลังมองดูสวี่ซิงเฉินถอยห่างจากเขาไปต่อหน้าต่อตา แต่เขาหาทางแก้ไม่ได้
เงียบงัน ไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า
อาจเรียกได้ว่านุ่มนวลด้วยซ้ำ
พวกเขายังคงเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน หลายๆ เรื่องท่าทีของสวี่ซิงเฉินที่มีต่อเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไป
แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้วก็คือเปลี่ยนไป ต่อให้สวี่ซิงเฉินทำได้นุ่มนวลและเงียบเชียบเพียงใด เขาก็สัมผัสได้
ฉินเกอต้องการให้สวี่ซิงเฉินให้คำตอบเขาให้ได้
ทั้งสองคนยืนอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เด่นสะดุดตาจนเกินไปแล้ว มีคนไม่น้อยมองมายังทิศทางของพวกเขา
สวี่ซิงเฉินไม่อยากทะเลาะกับฉินเกอตรงนี้ จึงจูงมือเขาเดินไปที่รถ
ตรงนี้ไม่มีคนมากนัก เขากับฉินเกอจะได้คุยกันดีๆ
สวี่ซิงเฉินพูด "คิดอะไรอยู่?"
"ระหว่างเราต่างจากเดิมตรงไหนรึเปล่า?"
ถ้าจะให้ฉินเกอพูดจริงๆ เขากลับพูดอะไรไม่ออก สวี่ซิงเฉินทำได้แนบเนียนเหลือเกิน แม้แต่การถอยห่างก็เงียบงัน
ไม่มีวิธีที่ดุเดือดรุนแรง
เขาเพียงแต่ถอนตัวเองออกมาจากทุกแง่มุมในชีวิต
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ฉินเกอใจเต้นรัวที่สุด เขาไม่อาจขัดขวางการจากไปของสวี่ซิงเฉินได้เลย