สวี่ซิงเฉินไม่ดื่มเหล้า พรุ่งนี้เขายังมีธุระนิดหน่อย กินอิ่มพอสมควรแล้วจึงบอกคนอื่นและออกจากร้านไปก่อน
กลางคืนยังหนาวเย็นอยู่บ้าง เขาดึงเสื้อคลุมให้กระชับ
ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัย เขาตั้งใจจะเดินกลับ
เพิ่งก้าวไปก้าวเดียว ก็เห็นฉินเกอรออยู่ตรงนั้น
ยืนพิงข้างรถ ปลายนิ้วมีแสงสีแดงเข้มวาบหนึ่งจุด
แววตาสวี่ซิงเฉินซับซ้อน เดินเข้าไปหาฉินเกอ
ฉินเกอดับบุหรี่ในมือลง บนพื้นมีก้นบุหรี่อีกหลายมวน
สวี่ซิงเฉินไม่ได้เห็นฉินเกอสูบบุหรี่มานานมากแล้ว
ฉินเกอจับมือสวี่ซิงเฉินอย่างเป็นธรรมชาติ เปิดประตูรถ ให้เขานั่งในที่นั่งข้างคนขับ "กินเสร็จแล้วเหรอ ไปกันเถอะ ผมมารับคุณ"
"จะกลับบ้านหรือไปหอพักดี"
เริ่มแกล้งทำเป็นสงบสุขอีกครั้ง เริ่มแสร้งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกครั้ง
เขาถอยหนึ่งก้าว ฉินเกอเดินหน้าสิบก้าว
สวี่ซิงเฉินถอนหายใจเบาแทบไม่ได้ยิน "กลับหอพักเถอะ"
"ได้ งั้นคืนนี้ผมไปนอนหอพักด้วย"
สวี่ซิงเฉิน "กินข้าวเย็นหรือยัง"
ในแววตาฉินเกอมีความน้อยใจวาบผ่าน "ผมนึกว่า ในใจของดวงดาว ผมไม่สำคัญอีกแล้ว"
ใครก็ตาม เรื่องอะไรก็ตามมาอยู่ข้างหน้าเขาได้หมด
เขาจะบ้าตายอยู่แล้ว จริง ๆ
ระหว่างรอคอย ในสมองเขาวนเวียนความคิดบ้า ๆ คิดจะทำอะไรสักอย่าง
เขากำลังคิดถึงอัตราความสำเร็จของแต่ละวิธี
สวี่ซิงเฉิน "จะเป็นไปได้ยังไง คุณเป็นเพื่อนรักที่ดีที่สุดของผมเสมอมา"