อวิ๋นฉือรู้ดีแก่ใจว่าฉินเกอไม่มีทางยอมเชื่อฟังแต่โดยดี
คราวนี้ไม่เปิดโอกาสให้เขาเลือก เธอหาคนมาจับตาดูฉินเกอหลายคน แล้วจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวแรกสุด
ไม่สนใจด้วยว่าฉินเกอจะรู้สึกอย่างไรกับข่าวนี้ เธอออกไปจัดการเรื่องที่เหลือ
ฉินเกอทิ้งงานยุ่งไว้ให้เก็บกว้างมากมายจริง ๆ
ตอนนี้พ่อแม่ของสวี่ซิงเฉินยังไม่รู้เรื่องนี้ พวกท่านแม้จะงานยุ่งและปล่อยให้สวี่ซิงเฉินใช้ชีวิตตามลำพังเป็นส่วนใหญ่
แต่พวกท่านก็รักลูกของตัวเอง
ต่อให้ปกติจะพอใจและดีกับฉินเกอแค่ไหน เมื่อได้ยินข่าวนี้ ในใจก็ต้องมีติดใจเล็กน้อย
ทางบริษัทก็เช่นกัน โชคดีที่ใช้เวลาไม่นาน ไม่อย่างนั้นคงรับมือยาก
อวิ๋นฉือคิดถึงเรื่องพวกนี้ก็ปวดหัวไม่น้อย จำใจช่วยฉินเกอเก็บกวาดเรื่องวุ่นวายพวกนี้
เพิ่งวางสาย ตั้งใจจะไปดูอาการสวี่ซิงเฉินที่ห้องผู้ป่วย ก็หันไปเจอฉินเป่ยที่นั่งรถเข็น
ช่วงไม่กี่ปีมานี้เขาแก่ลงมาก ผมหงอกขาว ริ้วรอยบนใบหน้าชัดเจน
ฉินเป่ยก็เห็นอวิ๋นฉือเช่นกัน บนใบหน้าฉายรอยยิ้มประจบประแจงแบบไม่รู้ตัว
"เสี่ยวฉือ มาที่โรงพยาบาลได้ยังไง"
อวิ๋นฉือมีแววตาซับซ้อน เอ่ยเรียก "ลุงฉิน"
ความรู้สึกของคนเรามันซับซ้อน ฉินเป่ยดีกับเธอมาตลอด ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังแต่งงานกับฉินซือหย่วน
ความดีที่ฉินเป่ยมีต่อฉินเกอ พวกเธอก็มองเห็นทั้งหมด
แต่เงาของเรื่องนั้นยังคงปกคลุมทุกคนไว้ เธอเกลียดฉินซือหย่วนเข้ากระดูกดำ