ฉินเกอเอ่ยเรียก "ดวงดาว" ครั้งหนึ่งแล้ว ก็ยังคงไม่ค่อยพูด
เขายังคงไม่ตอบสนองต่อคนภายนอก เย็นชา เฉยเมย หมอจะชี้แนะมากแค่ไหน คนรับใช้จะทักทายมากเพียงใด เขาก็ไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง
เพียงแต่เวลาอยู่กับสวี่ซิงเฉิน เขาจะแอบเรียน
เขาอยากเอ่ยปาก พยายามหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ
สวี่ซิงเฉินสังเกตเห็นทั้งหมด ตั้งแต่วันนั้นก็เปิดการ์ตูนในบ้าน
สวี่ซิงเฉินดูอย่างตั้งใจ แล้วก็เลียนแบบตัวละครพูดคำนุ่มนวล ทีละประโยค ทีละประโยค
ฉินเกอนั่งอยู่ข้างๆ เขา เอนหลังพิงโซฟา ฟังอย่างเงียบๆ
ตอนที่ไม่มีใครสังเกต เขาจะขยับริมฝีปากเบาๆ เลียนแบบคำที่สวี่ซิงเฉินเพิ่งอ่านออกมา
เสียงเบามาก เหมือนลมหายใจ แทบไม่ได้ยิน พอให้เขาฝึกเองคนเดียวเท่านั้น
เขานานเกินไปแล้วที่ไม่ได้เอ่ยปาก เสียงแหบแห้ง ออกเสียงไม่ชัด พูดได้ไม่ดีนัก
แต่เขาก็ฝึกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างลับๆ
ฝึกได้แล้ว ก็ไม่พูดกับคนอื่น เก็บไว้ แล้วพูดให้สวี่ซิงเฉินคนเดียวฟัง
สวี่ซิงเฉินกินขนม ฉีกซอง เงยหน้ากัดคำหนึ่ง หวานมาก จึงอุทานเบาๆ ว่า "อร่อย"