เหอเซียวหรานกว่าจะออกจากค่ายทหารมาได้ก็ไม่ง่าย จู่ ๆ ก็พบว่าเพื่อนสนิทของเขาหลายคน ต่างก็ไปอยู่ต่างประเทศกันหมดแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ภายนอกยังลือกันว่าฉินเกอมีคนรักแล้ว แถมยังอวดความรักอย่างบ้าคลั่ง พออารมณ์ดีก็จะสุ่มเลือกผู้โชคดีจากคอมเมนต์ของชาวเน็ตที่เข้ามาอวยพร แล้วส่งคำอวยพรให้
ทุกคนล้วนรู้เรื่องนี้กันหมด
แต่บนโลกออนไลน์กลับไม่มีแม้แต่รูปถ่ายของคนรักเขาสักใบ
เหอเซียวหรานไม่เคยคิดเลยว่า ในบรรดาพวกเขาหลายคน คนที่มีแฟนก่อนใครกลับกลายเป็นฉินเกอ
เขาเคยคิดมาตลอดว่าชาตินี้ฉินเกอคงไม่มีวันแต่งงาน
เขาอยากรู้อยากเห็นเหลือเกิน ในที่สุดก็หาโอกาสนัดทุกคนมารวมตัวกันได้
คนแรกที่เขาส่งข้อความไปหาก็คือสวี่ซิงเฉิน
ในเมื่อฉินเกมีแฟนแล้ว เขาเองก็จะตามหลังมากเกินไปไม่ได้ จริงไหม
เขาตัดสินใจแล้ว คืนนี้เขาจะสารภาพรักกับดวงดาว
ถึงดวงดาวจะดูเหมือนไม่ได้คิดอะไรกับเขาในเชิงนั้น แต่ถ้าเกิดมีโอกาสล่ะ
เรื่องแบบนี้ถ้าไม่ลอง แล้วจะรู้ได้อย่างไร
ในที่สุดก็รอจนสวี่ซิงเฉินกับฉินเกอกลับประเทศ หลีโจวไป๋กับเฉียนเหล่ยเหล่ยเองก็มีวันหยุด
พวกเขาจึงได้มารวมตัวกันเสียที
เหอเซียวหรานกำหนดเวลาและสถานที่เอาไว้เรียบร้อย
เหอเซียวหรานเป็นเจ้ามือ เขามาถึงก่อนใคร พอสวี่ซิงเฉินกับฉินเกอเดินเข้าประตูมา เขาก็มองเห็นสวี่ซิงเฉินทันที
ไม่ได้พบกันเกือบหนึ่งปี สวี่ซิงเฉินดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก
ใบหน้าของเหอเซียวหรานแดงก่ำ เขารีบลุกขึ้นยืน “ดวงดาว พวกนายมาแล้ว”
สวี่ซิงเฉินยิ้มตอบ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เซียวหราน”
ฉินเกอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ บีบมือของสวี่ซิงเฉินแรงขึ้นเล็กน้อย
สวี่ซิงเฉินหันไปมองเขาอย่างประหลาดใจ ไม่รู้ว่าคุณชายใหญ่ฉินเป็นอะไรขึ้นมาอีก
วันนี้เขาดูแปลก ๆ ตั้งแต่ออกจากบ้านมาก็รู้สึกผิดปกติอยู่บ้าง
ใบหน้าของเหอเซียวหรานยิ่งแดงขึ้นเล็กน้อย ช่วงนี้เขาตากแดดจนคล้ำลงไม่น้อย จึงดูเป็นสีคล้ำปนแดง