สมองของฉินเกอว่างเปล่า สับสนมึนงง
เหมือนถูกอะไรบางอย่างปิดคลุมสมองไว้ เขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
จำไม่ได้ว่าคืนนั้นดวงดาวบนฟ้าเป็นอย่างไร จำไม่ได้ว่าพูดอะไรกับสวี่ซิงเฉิน ความทรงจำหลังจากนั้นกลายเป็นภาพเลือนราง
ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำพูดประโยคนั้นของสวี่ซิงเฉิน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังจากกินอะไรนิดหน่อย พวกเขาก็รีบลงเขา กลับขึ้นรถคันเดิมออกจากตีนเขา
เด็กหนุ่มสองสามคนกระตือรือร้นขอแอดวีแชทของสวี่ซิงเฉิน นัดหมายกันว่าถ้ามีโอกาสจะมาไต่เขาด้วยกันอีก
ส่วนคนที่อยากขอแอดฉินเกอก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ตั้งแต่เมื่อคืนก็ดูเหมือนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แถมพวกเขากับฉินเกอเองก็ไม่ได้สนิทนัก
ตัวฉินเกอเองก็มีระยะห่างเล็กน้อย
สวี่ซิงเฉินหัวเราะตอบรับ
“ก็ตกลงตามนี้ ถ้ามีโอกาสก็มาเที่ยวด้วยกันอีกนะ”
“คราวหน้ามาเมืองไป๋ พวกเราเป็นเจ้าภาพ ฉินเกอกับพี่ฉินต้องให้เกียรติมาด้วยนะ”
“ใช่ๆ”
“พวกเราไปก่อนนะ กลับกันดีๆ ระวังตัวด้วย”
หลังจากพวกเขาจากไป บรรยากาศรอบข้างก็ค่อยๆ เย็นเยียบลง
สวี่ซิงเฉินหลุบตาลงต่ำ เขาพูดขึ้นก่อน “เรากลับกันเถอะ บอกกับอาจารย์ที่ปรึกษาพวกเขาแล้ว ไม่ต้องรอเรา”
ฉินเกอขับรถมา จอดอยู่ในลานจอดรถโรงแรม
ตลอดทางค่อนข้างเงียบ
ปกติคนที่หาหัวข้อสนทนาคือฉินเกอ ฉินเกอผู้เงียบขรึมต่อหน้าคนนอก แต่กับสวี่ซิงเฉินกลับเป็นคนช่างเจรจา อยากคุยกับสวี่ซิงเฉินทุกเรื่อง