ฉินเกอได้ยินคำพูดนั้นแล้วรู้สึกแทงหู
คำว่าแฟนกันแน่นอนว่าไม่เพียงพอจะอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสวี่ซิงเฉิน เขาแค่รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย
เขาดึงสวี่ซิงเฉินเข้ามาโดยตรง ต่อหน้าคนทั้งสองที่ยังเดินไปไม่ไกล กระซิบแผ่วเบาข้างหูเขา “มาถึงหน้าประตูแล้ว ทำไมไม่โทรหาฉัน”
เมื่อมองจากด้านข้าง แทบจะเหมือนเขาจูบอยู่ข้างหูสวี่ซิงเฉิน
คนทั้งสองที่ยังเดินไปไม่ไกล เห็นภาพนั้นแน่นอน จึงกดเสียงตื่นเต้นกระซิบอะไรบางอย่าง
ฉินเกอถึงได้พอใจ
ไม่ว่าจะในบทละครแบบไหน ชื่อของเขากับสวี่ซิงเฉินก็ควรถูกเขียนไว้ด้วยกัน
นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาอยากเห็น
สวี่ซิงเฉินถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าเรียบเฉย “อย่าทำแบบนี้เลย พวกเธอจะเข้าใจผิด”
ฉินเกอไม่ใส่ใจ “เข้าใจผิดก็เข้าใจผิดไป”
การบอกว่าเขากับสวี่ซิงเฉินเป็นคู่รัก ยังดีกว่าจับสวี่ซิงเฉินไปคู่กับพวกผมชมพู ผมทอง ผมเขียวอะไรนั่นตั้งเยอะ
“ไปๆๆ กลับบ้านกัน”
ฉินเกอเอื้อมมือไปจับมือสวี่ซิงเฉินอีกครั้ง สวี่ซิงเฉินบังเอิญยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์พอดี มือของฉินเกอเลยคว้าลม
สีหน้าเขาหมองลงเล็กน้อย รับสิ่งของทั้งหมดมาจากมือสวี่ซิงเฉินโดยตรง แล้วจับมือเขามากุมไว้แน่น ยังต้องคงท่าประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน
“วันนี้เธอไม่ตอบข้อความฉันเลย”
สวี่ซิงเฉิน “ยุ่งมาก เพิ่งมาถึงหน้าประตูเธอก็มาแล้ว”
“เธอควรโทรหาฉันทันทีที่ออกจากแล็บเลยนะ สวี่ซิงเฉิน ตอนนี้เธอไม่รักฉันแล้วใช่ไหม”
“เปล่า”
“ไม่สนแล้ว คืนนี้ฉันจะนอนกับเธอด้วยกัน เธอไม่รู้สึกเหรอว่าช่วงนี้ความสัมพันธ์เราจืดจางลง”
สวี่ซิงเฉินหันมามองเขาแวบหนึ่ง ฉินเกอแม้ไม่มีเหตุผลแต่ก็พูดเสียงดังชอบธรรม “ฉันรู้สึกได้เลยนะ หรือว่าเธอตอนเมาจะน่ารักกว่า พูดอะไรออกมาตรงๆ เลย”
ฉินเกอคิดทบทวน “เธอตอนนี้ก็น่ารักดี”
ขอแค่เป็นสวี่ซิงเฉิน ยังไงก็น่ารัก
ถ้าความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวหน้าไปอีกขั้นได้ ก็จะยิ่งดีกว่านี้
เขากับสวี่ซิงเฉินควรจะเป็นหนึ่งเดียวกันที่แยกจากกันไม่ได้ ทุกวินาทีที่แยกจากกัน สำหรับเขาแล้วล้วนคือการทรมาน
สวี่ซิงเฉิน “จริงสิ วันมะรืนมีงานสัมมนาวิชาการ ฉันจะไปกับอาจารย์ที่ปรึกษา”
รอยยิ้มบนใบหน้าฉินเกอ คราวนี้หายไปจนหมดสิ้น