วันที่ไปส่งสวี่ซิงเฉิน อากาศที่เมืองหลวงเย็นลง
ฉินเกอห่อหุ้มสวี่ซิงเฉินไว้อย่างมิดชิด
“กระเป๋าเดินทางส่งไปแล้ว ถึงเวลาไปรับที่โรงแรมได้เลย”
“ในกระเป๋ามีขนมที่เธอชอบนิดหน่อย ระหว่างทางกินรองท้องได้บ้าง”
“ยาแก้เมารถก็เอามาด้วย อยู่ในกระเป๋าช่องนี้ ปกติเธอไม่เมารถ แต่กลัวคราวนี้จะเกิดอะไรขึ้น กันไว้ดีกว่าแก้”
“ถึงแล้วโทรหาฉัน”
“จำไว้ว่าต้องวิดีโอคอลทุกวัน”
ฉินเกอกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตั้งแต่รู้จักกันมา พวกเขาไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้
ตอนนั้นฉินเกอแก่กว่าสวี่ซิงเฉินหนึ่งปี เพื่อจะได้เข้าเรียนด้วยกัน เขาจึงยอมทนเรียนชั้นอนุบาลซ้ำอีกหนึ่งปี
ดวงดาวไม่เคยห่างเขาไปนานขนาดนี้ ตัวเขาเองก็เช่นกัน
สามวันในครั้งก่อน ก็ถึงขีดจำกัดที่เขาจะอดทนได้แล้ว
ฉินเกอกล่าว “ยาฉันก็เอามาด้วย เปลี่ยนเป็นยาตัวใหม่หมดแล้ว เธออย่าลืมกินนะ ยังมียาสามัญประจำบ้านที่ฉันเตรียมไว้ให้ด้วย ใส่ไว้ในกล่องยา”
สวี่ซิงเฉินอารมณ์ไม่ค่อยดี พยักหน้า “รู้แล้ว”
ผมหน้าม้าบนหน้าผากของเขาขยับตามไปด้วย
อวิ๋นฉือรอจนหมดความอดทน กดแตรรถหนึ่งที
“เฮ้ย! คู่รักคู่แค้นตรงนั้น จะไปกันหรือเปล่าเนี่ย”
“ขอเถอะ แค่สัปดาห์เดียวเอง ไม่ใช่เป็นปีเป็นชาติ”
หูของสวี่ซิงเฉินร้อนผ่าว “ฉันขึ้นรถก่อนนะ เธอก็กลับไปเถอะ”
“ไม่ให้ฉันไปส่งพวกเธอจริง ๆ เหรอ ไปกลับก็แค่สิบชั่วโมงเอง”
“ไม่ต้องแล้ว ฉันนั่งรถอาจารย์ที่ปรึกษาไปก็พอ”
สวี่ซิงเฉินไม่พูดยืดเยื้ออีก นั่งขึ้นรถ โบกมือให้ฉินเกอให้กลับไปก่อน
หลินซูไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พอขึ้นรถก็ขับออกไปเลย
ฉินเกอมองรถพวกเขาขับออกไป แล้วจึงค่อยจากมา
หลินซูขับรถไปพลางถามไป “ทะเลาะกันเหรอ”
สวี่ซิงเฉินตอบ “เปล่า”
ต้องมีความขัดแย้งถึงจะทะเลาะกัน ระหว่างเขากับฉินเกอ เหลือเพียงปมที่แก้ไม่ตก ฉินเกอเองยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร
หลินซูซุบซิบเก่ง “นั่นก็ไม่ลงรอยกันน่ะสิ ในที่สุดเธอก็คิดได้ จะถีบเขาทิ้งแล้วเหรอ”
“อาจารย์ที่ปรึกษาครับ” สวี่ซิงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิดหนาระอาใจเล็กน้อย
“ออกมาเดินเล่นก็ดีนะ อยู่ใต้ปีกของฉินเกอมาตลอด เธอเลยไม่รู้ว่าโลกข้างนอกมันสดใสแค่ไหน”