สวี่ซิงเฉินลืมตาขึ้นก็เห็นฉินเกอกำลังถือโทรศัพท์ของเขา ไล่ดูเนื้อหาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ตั้งแต่ต้นจนจบ
ไม่ตกแม้แต่ตัวอักษรเดียว
แม้แต่ข้อความในกรุ๊ปก็เลื่อนอ่านทีละข้อความจนหมด
เขาเห็นสวี่ซิงเฉินตื่นแล้ว ทว่ากลับไม่มีท่าทีเขินอายหรือกังวลเหมือนถูกจับได้เลยสักนิด สีหน้าเป็นธรรมชาติราวกับกำลังดูโทรศัพท์ของตัวเอง
สวี่ซิงเฉินชินเสียแล้ว
เขายังโล่งใจด้วยซ้ำที่ในโทรศัพท์ไม่ได้หลงเหลือร่องรอยอะไรไว้
เขายื่นมือไปทางฉินเกอ "ดูเสร็จหรือยัง มีอะไรอีกล่ะ"
ฉินเกอไม่ได้คืนโทรศัพท์ให้สวี่ซิงเฉิน กลับถือไว้ในมือพลิกเล่นไปมา เขาจ้องมองสวี่ซิงเฉิน "ดวงดาว นายมีเรื่องปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า"
สวี่ซิงเฉินไม่แสดงสีหน้าผิดแปลกไปจากเดิม "เป็นบ้าอะไรอีก หลีกไป ฉันจะลุกแล้ว"
ฉินเกอจ้องเขา เนิ่นนานก่อนจะยกยิ้มมุมปาก
เขาทำต่อหน้าสวี่ซิงเฉินอย่างไม่อ้อมค้อม กดใช้งานในโทรศัพท์ไม่กี่ที
ซอฟต์แวร์และไอคอนที่ไม่รู้จัก ถูกดาวน์โหลดลงในโทรศัพท์ของสวี่ซิงเฉิน
เขาเปิดมันขึ้นอย่างไม่ปิดบัง ไม่มีทีท่าอำพรางแม้แต่น้อย
"นี่อะไร"
สวี่ซิงเฉินขยับเข้าไปใกล้ ก้มมองดู
ฉินเกอเปิดไอคอนเดียวกันในโทรศัพท์ของตัวเอง จากนั้นข้อความทั้งหมดในโทรศัพท์สวี่ซิงเฉินก็ปรากฏบนโทรศัพท์ฉินเกอ
ตำแหน่งที่ตั้ง ข้อความแชท บันทึกเสียงสนทนา กระทั่งประวัติการเข้าชม