คลื่นซัดสาดกลางทะเล
ไอร้อนที่จางหายไปของสวี่ซิงเฉิน ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น และเริ่มปะทุอีกครั้ง
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หยาดเหงื่อของฉินเกอหยดลงบนตัวเขา
เขาถามซ้ำอย่างบ้าคลั่ง "เราเป็นอะไรกัน"
สวี่ซิงเฉินเอียงศีรษะ ไม่มองหน้าฉินเกอ
กัดฟันแน่น ไม่ยอมพูดคำนั้น
"เราเป็นอะไรกัน"
"เราเป็นอะไรกัน"
ฉินเกอถามย้ำครั้งแล้วครั้งเล่า
ต้องการให้สวี่ซิงเฉินให้คำตอบให้ได้
สวี่ซิงเฉินถูกเร่งรัดจนร้อนรน กล่าวถึงเพื่อน พี่น้อง และครอบครัวหมุนเวียนไปหมด
แต่กลับไม่เอ่ยถึงคำตอบที่ฉินเกอปรารถนาจะได้ยินที่สุดเลยสักนิด
ทั้งสองฝ่ายก็แข็งข้อใส่กัน ในปัญหานี้ถามตอบวนไปวนมา
เมื่อฉินเกอหยุด สวี่ซิงเฉินก็หลับไปแล้ว
ทั้งตัวเปียกชื้นเหมือนเพิ่งถูกช้อนขึ้นจากน้ำ
ฉินเกอจำใจอุ้มเขาไปอาบน้ำ
ระหว่างอาบน้ำก็ยังเก็บความโมโหไว้ไม่อยู่ งับเขาอย่างแรงหนึ่งที
ดวงดาวเขากำลังเล่นสนุกกับเขา เขาแน่ใจ
สวี่ซิงเฉินในห้วงนิทราหายใจไม่ใคร่สะดวก ขมวดคิ้วเหมือนกำลังจะตื่น ฉินเกอจึงผ่อนคลายการเคลื่อนไหว อุ้มเขาเบาๆ กลับไปนอน
โอบกอดสวี่ซิงเฉินบนเตียง เริ่มปรับเวลานอน
ฉินเกอนอนได้ไม่นานก็ตื่น เขายังคงไม่เข้าใจ ระหว่างเขากับดวงดาว ยังขาดอะไรไป
ทั้งที่เขากับดวงดาวดีกันถึงเพียงนี้ เหตุใดดวงดาวจึงไม่ยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา
ฉินเกอหยิบมือถือสวี่ซิงเฉินขึ้นมาอีกครั้ง เริ่มตรวจทบทวนหาจุดผิดปกติในนั้น