เป็นไปตามคาด หลังจากนั้นสวี่ซิงเฉินก็ลำบากกว่าเดิม
น้ำเสียงของฉินเกอแฝงแววร้ายกาจ "เรื่องนี้ฉันก็มีความผิดมากเหมือนกัน ถ้าฉันไม่ปล่อยให้ดวงดาวอยู่ตามลำพัง ดวงดาวก็คงไม่ทำเรื่องพวกนั้น"
สวี่ซิงเฉินซึ่งสติแทบจะว่างเปล่า กลับรู้สึกตัวขึ้นมาชั่วขณะ เขาพยายามควบคุมน้ำเสียง "ไม่ ไม่ใช่ความผิดนาย"
"อย่างนี้ได้ไง"
"คืนนี้เราเล่นอะไรแปลกใหม่กันหน่อย"
"ฉันเริ่มเหนื่อยแล้ว"
ฉินเกอยิ้ม "ปฏิกิริยาของนายบอกฉันว่า นายยังไม่ได้เหนื่อยเลย"
...
...
...
ก่อนที่สวี่ซิงเฉินจะผล็อยหลับ ในหัวมีแต่คำว่าไอ้สารเลวฉินเกอ ไอ้บ้าเอ้ยฉินเกอ
ทั้งที่หลับไปทั้งน้ำตา แต่เขาก็ยังซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของฉินเกอโดยไม่รู้ตัว
ฉินเกอเอ็นดูปาดน้ำตาที่หางตาให้
ช่างเป็นที่รักจ๋าที่น่าสงสารเหลือเกิน
เขาคิดทบทวนดูดีๆ เรื่องก่อนหน้านั้นทั้งหมด ความผิดของเขายิ่งใหญ่กว่า ช่วงนั้นเขาคิดอะไรอยู่กันแน่?
ทำไมถึงได้ห่างเหินดวงดาว?
คิดอยู่นานถึงนึกขึ้นได้ ตอนนั้นเขาอายุสิบกว่าๆ เป็นคนถือหน้ามาก
มีเพื่อนร่วมชั้นบอกว่าเขาเหมือนเด็กที่ยังไม่หย่านม เอาแต่ตามติดสวี่ซิงเฉิน
เขารู้สึกอายเล็กน้อย เลยไม่ได้ตัวติดกับดวงดาวทั้งยี่สิบสี่ชั่วโมงอีกต่อไป
โง่ โง่จริงๆ เลย เขาทำไมถึงได้เลือกเรื่องโง่ๆ แบบนี้
ตอนเด็กๆ สมองเขาคงจะไม่ปกติ
เมื่อคิดว่าเพราะเรื่องนี้ เขาพลาดช่วงเวลาเติบโตมากมายของดวงดาว เขาก็รู้สึกเสียใจ