สวี่ซิงเฉินก้มหน้าเงียบ เขาไม่อยากรู้เรื่องที่ฉินเกอทำ
ที่จริงเขาเองก็เดาได้
อวิ๋นฉือไม่มีทางไม่เข้าใจสวี่ซิงเฉิน เธอปวดหัวจนแทบบ้า "เธอนี่จริงๆ เลย"
โครงการแลกเปลี่ยนเรียนรู้นานครึ่งปี เวลาถือว่ายาวนานมาก ฉินเกอคงรับไม่ได้
แต่คนอย่างฉินเกอ จะว่าง้อก็ง้อง่าย จะว่าไม่ง้อก็ไม่ง้อเลย
ถ้าคนง้อคือสวี่ซิงเฉิน ยังไงก็ง่ายไปหมด
ตั้งแต่เล็กจนโต ความจริงแล้วเรื่องที่สวี่ซิงเฉินอยากทำจริงๆ ไม่มีสักเรื่องที่ฉินเกอขัดขวางสำเร็จ
สวี่ซิงเฉินมีวิธีปลอบประโลมฉินเกอเฉพาะตัว
บางครั้งแม้แต่อวิ๋นฉือยังเห็นแล้วทึ่ง
อวิ๋นฉือพูด "มีแค่เหตุผลนี้เหรอ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ ดวงดาว มีอะไรก็พูดออกมา เราทุกคนช่วยกันแก้ไข"
สวี่ซิงเฉินแสร้งทำเป็นสบายๆ "อีกอย่างคือ จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับฉินเกอมันเกินเลยเส้นแบ่งไปแล้ว มันมากเกินไปหน่อย เพื่อนซี้กันเขาไม่ทำกันแบบนี้ เขาอาจเข้าใจผิดว่าผมอยากไปจากเขา"
แววตาของอวิ๋นฉือเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เธอมองสวี่ซิงเฉิน "ดวงดาว คิดดีแล้วใช่ไหม"
เรื่องระหว่างเด็กสองคน พวกเขาเองก็ยินดีเห็นมันเป็นจริงมาตลอด
สวี่ซิงเฉินรู้ใจตัวเองแล้ว ส่วนฉินเกอก็ยังทำตัวแบบนั้นทุกวัน แต่เด็กสองคนรักใคร่กลมเกลียวกันดี ต่อให้ฉินเกอเพราะปมในใจสมัยเด็ก จะไม่มีวันรู้ใจตัวเองเลย
เด็กสองคนใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปตลอดชีวิตก็ยังดีทีเดียว