ดวงดาวรักเขา รักมากกว่าที่เขาเคยคิดเสียอีก
เขาเองนี่แหละที่มันแย่มาก
ทำไมเขาถึงเพิ่งมารู้เรื่องนี้เอาป่านนี้?
ตอนนี้ในหัวของฉินเกอมีแต่เรื่องที่ดวงดาวก็รักเขาเช่นกัน
ดวงดาวก็รักเขา
นี่มันเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้
เขาเก็บอาการไม่อยู่ กอดดวงดาวทำอีกรอบหนึ่ง
ตีห้าแล้ว
ฉินเกอนอนไม่หลับ โทรศัพท์ไปหาอวิ๋นฉือ
เสียงเรียกดังอยู่สองสามครั้ง อวิ๋นฉือก็รับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างคนที่ยังงัวเงียไม่หาย
“แกต้องมีเรื่องใหญ่ระดับโลกเลยนะ ถึงได้โทรตามฉันกลางดึกแบบนี้”
ฉินเกอบอกว่า “ดวงดาวบอกว่ารักผม เขาบอกว่ารักผมมานานแล้ว”
อวิ๋นฉือ: …
บางทีเธอก็ไม่อยากจะยอมรับเลยจริง ๆ ว่าไอ้โง่นี่เป็นลูกชายของเธอ
ฉินเกอบอกว่า “ผมก็ไม่รู้มาก่อนเลย ว่าดวงดาวรักผมมากขนาดนี้ เขาเขียนจดหมายรักให้ผมยาวมาก ๆ บันทึกไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันเลย”
“เขาเขียนชื่อของผมซ้ำ ๆ หลายครั้ง เราต่างก็เกิดมาเพื่อเป็นคู่กันจริง ๆ ด้วย เขาถึงได้รักผมขนาดนี้”
อวิ๋นฉือ: …
“เป็นบ้าก็ไปรักษาซะ พรุ่งนี้ฉันจะหาหมอให้แก”
เธอพูดแล้วก็วางสายปังลงไป ไม่มีสีหน้าที่ดี ๆ ให้กับฉินเกอที่โทรรบกวนเวลาหลับนอนของเธอกลางดึก
ฉินเกอรู้สึกเสียดายนิดหน่อย เพราะเขายังพูดไม่จบเลย เขาเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
เขาลองเช็คเวลาที่ต่างกันระหว่างคุณพ่อสวี่กับคุณแม่หย่วนดู ทางนั้นน่าจะกำลังเที่ยงวันพอดี เขาก็เลยวางมาดนิด ๆ โทรศัพท์หาทั้งสองคน
“คุณป้าหย่วนครับ สวัสดีตอนเที่ยง กินข้าวเที่ยงหรือยังครับ?”