"หน้าตาก็ใช้ได้ แต่ไม่มีอะไรพิเศษ"
ไต้ลู่จ้องมองซูจิ่นชูอย่างโอหัง มุมปากเบ้เล็กน้อย เอ่ยประเมินอย่างดูถูก
ซูจิ่นชูโกรธจนหน้าแดง
เธอยังมีหน้ามาที่นี่ พูดแบบนี้กับเธอได้ยังไง
"คุณกลับไปเถอะ! เขาคงไม่อยากเจอคุณ"
ไม่มีผู้ชายคนไหนเต็มใจเจอผู้หญิงที่ทรยศตัวเอง
ชะตากรรมเดียวกัน จึงเข้าใจความรู้สึกของกู้หมิงเฉินดี!
"ยังไม่ได้ถามเขาเลย คุณรู้ได้ไงว่าเขาไม่อยากเจอฉัน" ไต้ลู่กล่าว
ซูจิ่นชูตอบอย่างมั่นใจ: "ไม่ต้องถามฉันก็รู้ เธอทำเรื่องที่ผิดต่อเขา เขาจะยังอยากเจอเธออีกได้ไง"
"ขึ้นมาสิ"
ซูจิ่นชูพูดจบ กู้หมิงเฉินก็ปรากฏตัวที่ชั้นบน กล่าวกับไต้ลู่ด้วยน้ำเสียงทุ้ม
ไต้ลู่ยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ สะบัดเอวเดินขึ้นชั้นบน
โดนตบหน้าเร็วขนาดนี้ ซูจิ่นชูทั้งอายทั้งโมโห!
กู้หมิงเฉินหมายความว่าไง
ให้อภัยเธอเร็วขนาดนี้เลยเหรอ
"คุณนาย อย่าโกรธเลยนะ" เสี่ยวเหวินปลอบเธอ
ซูจิ่นชูสูดลมหายใจลึก กล่าวว่า "ฉันไม่โกรธ จะโกรธทำไม? ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย"
พูดจบ ก็วิ่งไปนั่งที่สวนด้านนอก
ไต้ลู่อยู่ในห้องหนังสือของกู้หมิงเฉินครึ่งชั่วโมงก็ออกมา
ตอนออกไป ยังจงใจเดินมาที่สวน มาหาซูจิ่นชูเพื่ออวด "เขาให้บ้านฉันหนึ่งหลัง แถมสัญญาว่าจะช่วยแนะนำให้ฉันเข้าวงการแสดงอีกด้วย แม้จะเสียดายที่ต้องเสียผู้ชายดี ๆ แบบนี้ไป แต่ก็ยังดี ฉันได้ไม่น้อยเลยนะ เธอก็ปรนนิบัติเขาดี ๆ ล่ะ ต่อไปผลประโยชน์มีให้เธอไม่น้อยหรอก"