"ใส่พวกนี้ซะ"
ซูจิ่นชูเปลี่ยนเสร็จเตรียมออกเดินทาง ใครจะรู้กู้หมิงเฉินหยิบเครื่องประดับบางชิ้นออกมาให้เธอใส่
"ฉันไม่ใส่ ฉันไม่ชอบใส่เครื่องประดับ"
เครื่องประดับพวกนี้ดูก็รู้ว่าแพง เธอไม่กล้าใส่
"ใส่ซะ ไม่งั้นฉันไม่ไปด้วย" กู้หมิงเฉินขู่
ซูจิ่นชูขมวดคิ้ว
เขาทำแบบนี้ได้ยังไง?
ถึงกับขู่เธอ?
แต่เห็นได้ชัดว่าคำขู่ของเขาได้ผล เพื่อให้เขายอมเป็นเพื่อนกลับบ้านด้วยกัน เธอจึงยอมใส่เครื่องประดับ
สวยก็สวยอยู่หรอก แค่ค่อนข้างสะดุดตา!
มองตัวเองที่เต็มไปด้วยเพชรพลอยในกระจก เขินจนแทบจะเกร็งนิ้วเท้า
แต่กู้หมิงเฉินกลับแสดงสีหน้าพอใจ จูงมือเธอออกจากบ้าน
"ในที่สุดก็มาสักที พ่อเธอบ่นถึงพวกคุณตั้งแต่เช้า"
พอเข้าบ้าน จ้าวซิ่วลี่ก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น เมื่อเห็นของขวัญที่พวกเขาถือมา รอยยิ้มยิ่งกว้างกว่าเดิม
"คุณน้า ไม่ต้องลำบากเลย" ซูจิ่นชูรู้สึกดีใจอย่างมาก
เธอไม่ค่อยมาบ้านพ่อ มาทีไรก็เจอแต่สายตาเย็นชา ไม่เคยได้รับการต้อนรับอบอุ่นแบบนี้มาก่อน
"ไม่ลำบากเลย เสี่ยวกู้ อย่าเกรงใจ อยากกินอะไรก็กิน ถือซะว่าเป็นบ้านตัวเอง" ซูต้าจื้อกล่าว
ซูเหยาเหยาแต่งตัวฉูดฉาด เข้ามาใกล้ด้วยท่าทางเขินอาย แล้วทักทายกู้หมิงเฉิน
กู้หมิงเฉินไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ที่ไหน?
แค่มองครอบครัวนี้ ก็รู้แล้วว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่
นั่งลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย รอดูพวกเขาพ่นพิษออกมาเอง!