รถบัสกลับมาถึงในเมืองตอนบ่ายสามโมง
ซูจิ่นชูโทรศัพท์ไปหากู้หมิงเฉิน ไม่มีคนรับสาย
ผ่านไปพักใหญ่ถึงตอบกลับมาด้วยข้อความสั้น ๆ เพียงสองคำว่า ยุ่งมาก
ซูจิ่นชูขมวดคิ้ว อารมณ์ห่อเหี่ยว
“เสี่ยวชู เป็นอะไรไปหรือเปล่า” หานจิ้งเห็นสีหน้าของเธอจึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง
ซูจิ่นชูตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก อีกสักพักฉันว่าจะไปเยี่ยมคุณยายที่โรงพยาบาล”
“ฉันไปด้วยดีกว่า” หานจิ้งกล่าว “ไม่ได้เจอคุณยายนานแล้วเหมือนกัน ไปด้วยกันเลยดีกว่า ว่าแต่เธอรีบกลับบ้านไหม ถ้าไม่รีบ เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ ตอนกลางวันฉันยังกินไม่ค่อยอิ่มเลย เจอหยวนป๋อเหวินแล้วเก้กังจนไม่กล้ายื่นตะเกียบ”
“จะโทษใครได้ล่ะ ก็เธอนั่นแหละที่เดามั่วไปหมด ฉันเองยังไม่รู้จะมองหน้าผู้จัดการฝ่ายหยวนยังไงเลย” ซูจิ่นชูหัวเราะด่าเธอ
หานจิ้งแลบลิ้นอย่างขัดเขิน “ฉันไม่นึกหรอกนะว่าจะเดาผิด แต่ถ้าไม่ใช่ฝีมือผู้จัดการฝ่ายหยวน แล้วใครกันที่จัดการลู่ต้าเผิงล่ะ”
“อย่าคิดมากเลย เรื่องแบบนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่เราจะไปคิดได้ ตอนเย็นฉันว่างนะ เธอคิดก่อนเถอะว่าอยากกินอะไร”
“ฉันคิดไว้แล้ว ทางตะวันตกของเมืองมีร้านสเต๊กเปิดใหม่ พี่ข้างบ้านฉันเป็นผู้จัดการอยู่ที่นั่น ก่อนหน้านี้เขาให้คูปองลด 50% มาใบหนึ่ง ได้ยินว่าร้านนี้หรูหรามาก ถึงจะลดครึ่งราคาก็ยังไม่ถูกเลย แต่พวกเราก็ทำงานหนักเหมือนกัน ก็ควรให้รางวัลตัวเองบ้าง ไปที่นั่นดีไหม”
“ก็ได้” ซูจิ่นชูพยักหน้า
ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในโรงพยาบาลของคุณยายเป็นกู้หมิงเฉินรับผิดชอบ
เธอแอบไปถามหมอถึงรู้ว่าเขาจ่ายเงินค่าห้องล่วงหน้าไว้หนึ่งปี