"แน่ใจนะ"
"ไม่ไปแล้ว"
หานจิ้งและซูจิ่นชูตอบพร้อมกัน
ซูจิ่นชูเอ่ยเตือนเบาๆ "จิ้งจิ้ง อย่าหุนหันนะ ต่อให้ลดครึ่งราคา ค่าขั้นต่ำก็ยังกินเงินเดือนเราสองคนไปเดือนครึ่งเลยนะ กินข้าวมื้อเดียว แต่ใช้เงินเดือนเดือนครึ่ง ไม่คุ้มหรอก"
"ฉันแค่อยากขึ้นไปดูว่าคนที่มาดูตัวกับผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ไม่ได้อยากขึ้นไปกินข้าวอย่างเดียว" หานจิ้งอธิบายเสียงเบา
ซูจิ่นชูหมดคำจะพูด ใช้เงินเพื่อคนไม่รู้จัก สู้ใช้เพื่อกินข้าวยังจะดีกว่า
"ไม่ได้ ฉันไม่ให้ขึ้นไปนะ" เธอยืนกราน
หานจิ้งเองก็วู่วามไปชั่วขณะ ตอนนี้ใจเย็นลงแล้ว ยอมเสียเงินตั้งมากมายแค่เพียงไปดูคู่ดูตัวของผู้หญิงคนนั้น เธอเองก็เสียดายเหมือนกัน
"พี่หลี่ ขอบคุณนะคะ เราคงไม่ขึ้นไปแล้วค่ะ"
"ฟังดูเหมือนพวกคุณอยากขึ้นไปดูใครสักคน ไม่ได้อยากกินข้าวใช่ไหมครับ" ผู้จัดการหลี่จับเจตนาที่แท้จริงได้
หานจิ้งพยักหน้า แล้วบ่นว่า "พวกเราเจอผู้หญิงคนหนึ่งตอนเดินเล่น เธอทำตัวโอ้อวดมาก เมื่อกี้เจออีกที่ประตู เธอดูเหมือนจะมาดูตัว ฉันก็แค่มาดูว่าคนที่โอ้อวดขนาดนี้จะเจอคู่ดูตัวแบบไหน"
"นี่แกนะ ความอยากรู้อยากเห็นยังแรงเหมือนเดิมเลยนะ ระวังความอยากรู้จะพาไปนะ แต่ถ้าแค่อยากขึ้นไปดูเฉยๆ ฉันก็มีวิธีให้แกขึ้นไปได้" ผู้จัดการหลี่ว่า
"วิธีอะไรคะ" ดวงตาหานจิ้งเป็นประกาย ถามอย่างตื่นเต้น