"ดึกขนาดนี้แล้ว จะออกไปอีกเหรอ"
ซูจิ่นชูเดินออกมาจากห้องนอน เห็นกู้หมิงเฉินสวมเสื้อคลุมพร้อมจะออกไปข้างนอก อดถามด้วยความประหลาดใจไม่ได้
"มีเพื่อนมาหาน่ะสิ รออยู่หน้าบ้าน ไปเดี๋ยวเดียวก็มา"
กู้หมิงเฉินโอบเธอเข้ามา จูบแก้มเบาๆ
ซูจิ่นชูพยักหน้า
ไม่ได้คิดอะไรมาก เดินลงไปชั้นล่างดื่มน้ำแก้วหนึ่ง แล้วกลับขึ้นไปเล่นเกมต่อ
เดิมทีเธอไม่เล่นเกมเลย ก่อนหน้านี้ตั้งใจเรียนมาตลอด พอเรียนจบก็กระตือรือร้นหางานทำ คิดจะหาเงินให้มากๆ ไว้รักษายาย ระยะหลังมานี่แหละที่ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน หานจิ้งถึงสอนเธอเล่นเกม
เธอก็แค่เล่นบ้างเป็นครั้งคราว ไม่ได้คลั่งไคล้อะไร!
"พี่สาว ขอโทษนะครับ"
กู้หมิงเฉินเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง พอขึ้นมาก็เอ่ยขอโทษทันที
กู้หมิงเหมยยกมือขึ้นตีเขาหนึ่งที่ ที่ไหล่
แต่ยกสูงแล้ววางเบา
น้องชายแท้ๆ ของตัวเอง จะใจแข็งลงมือจริงๆ ได้ยังไง
"รู้แหละ ว่าพี่ไม่ยอมตีผมจริงๆ หรอก" กู้หมิงเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์
กู้หมิงเหมยถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยช้าๆ ว่า "แกเป็นน้องพี่ พี่จะทนตีแกได้ยังไงกัน พี่ก็ไม่ได้จะขัดขวางแกกับเธอหรอกนะ แค่รู้สึกว่า... ซูจิ่นชูนี่น่าสงสารจัง ตั้งแต่เด็กไม่มีแม่ พ่อแท้ๆ ก็แต่งงานใหม่แล้วทิ้งขว้าง ให้เธออยู่กับยายแก่ชราสองคนพึ่งพากัน ยังดีที่เธอสู้ชีวิต ตั้งใจเรียนมาตลอดและทำตัวดีเด่น พี่ดูแล้ว เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยเจียงต้า เด็กที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเจียงต้าได้น่ะ ไม่ง่ายเลย ถ้าไม่ใช่เพื่อให้ยายวางใจ เธอคงไม่ถูกผู้ชายชั่วแบบนั้นหลอกง่ายๆ หรอก แกไม่ควรอารมณ์ชั่ววูบไปหาเรื่องเธอเลย"