กู้หมิงเฉินขมวดคิ้วแน่น ดวงตาลึกล้ำจ้องมองเธอ
เสิ่นม่านจือเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มที่มีความหมายแฝงลึกซึ้งให้เขา
"ซูซู เธออยู่ที่ไหน"
กู้หมิงเฉินหยิบโทรศัพท์โทรหาซูจิ่นชู เมื่อสายต่อติดแล้ว เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทันที
ปลายสายลอยมาเสียงสะอื้นของซูจิ่นชู "อาเฉิน ฉันอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง ประตูล็อก ฉันออกไปไม่ได้"
กู้หมิงเฉินร่างแข็งทื่อ รีบบอกทันที "บอกที่อยู่มา ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้"
"ฉัน..."
ซูจิ่นชูกำลังจะตอบ แต่จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดับ แบตหมด
"ทำไมจู่ๆ ถึงแบตหมดล่ะ"
ซูจิ่นชูมองโทรศัพท์ที่ดับ รู้สึกพูดไม่ออกอย่างมาก รีบควานหากสายชาร์จในกระเป๋า
แต่พอหาสายชาร์จเจอ ไฟในห้องทำงานก็ดับลงเช่นกัน
ทันใดนั้น ทั้งห้องทำงานก็มืดสนิท ข้างนอกพายุฝนกระหน่ำ ราวกับวันโลกแตก
"ซูซู ซูซู"
กู้หมิงเฉินไม่ได้ยินเสียง จึงร้องเรียกด้วยความร้อนรน
เขาต่อสายไปอีกครั้ง กลายเป็นข้อความแจ้งว่าอีกฝ่ายปิดเครื่อง
"เป็นฝีมือเธอหรือเปล่า"
กู้หมิงเฉินเก็บโทรศัพท์ ทำหน้าถมึงทึงถามเสิ่นม่านจือ
เสิ่นม่านจือมีแววเจ็บปวดในดวงตา ถอนหายใจกล่าว "ในสายตาคุณ ฉันเป็นคนต่ำช้าอย่างนั้นหรือ"
"ถ้าไม่ใช่ฝีมือเธอ แล้วเธอรู้ได้อย่างไร"
"เธอคงไปที่ โปรเจกต์ฐานถ่ายทำของกู้กรุ๊ปของคุณ นี่คือของขวัญที่ฉันให้คุณ และความจริงใจของฉัน แต่ตอนนี้พายุไต้ฝุ่นมา ตรงนั้นเป็นชานเมือง คุณแน่ใจหรือว่าจะเสี่ยงอันตรายไป" เสิ่นม่านจือถาม