"คุณสงสัยว่า มีคนจงใจขังฉันไว้ข้างใน?"
ซูจิ่นชูพูดจบก็เม้มปากมองกู้หมิงเฉิน
กู้หมิงเฉินยิ้มบาง ๆ กุมมือเธอพลางพูดว่า "ตอนนี้ยังฟันธงไม่ได้ อาจเป็นแค่อุบัติเหตุ แต่คุณวางใจเถอะ เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการเอง ผมจะสะสางให้เรียบร้อย"
ซูจิ่นชูพยักหน้า พูดเสียงเบาว่า "ฉันไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะจงใจขังฉันไว้ข้างใน เรื่องนี้สืบให้ชัดเจนดีกว่า ที่ฉันเป็นห่วงมากกว่าคือ พวกเขาอาจไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ฉัน แต่พุ่งเป้ามาที่บริษัท"
"ทำไมถึงพูดอย่างนั้น?" กู้หมิงเฉินถาม
ซูจิ่นชูรีบเล่าเรื่องที่ผู้จัดการหวังบ่นให้เขาฟังอีกครั้ง แล้วพูดว่า "เขาบ่นออกมามากมายขนาดนั้น แสดงว่าไม่พอใจบริษัท แต่ก็นึกวิธีแก้ไม่ออก ฉันสงสัยว่าพวกเขาอยากสร้างอุบัติเหตุใหญ่ เพื่อให้บริษัทหันมาใส่ใจโครงการนี้"
ส่วนตัวเธอเองซวยไปหน่อยที่ดันอยู่ที่นี่พอดี ก็เลยตกเป็นเป้าหมายไปโดยปริยาย
กู้หมิงเฉินมองเธอด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าเธอจะมองการณ์ไกลได้ถึงเพียงนี้
ที่จริงเมื่อครู่ตอนที่เธอเล่าให้ฟัง เขาก็เดาถึงจุดนี้แล้ว
เพียงแต่กลัวทำให้เธอตกใจ เลยไม่กล้าพูดออกมา
ไม่คิดว่า เธอเองก็นึกถึงเหมือนกัน
"ผมจะจัดการให้เรียบร้อย" เขารับปากอีกครั้ง
ใครจะรู้ ซูจิ่นชูกลับพูดว่า "คุณเป็นคนตระกูลกู้ก็จริง แต่ก็ไม่ได้เป็นคนในบริษัทแล้วจะไปจัดการยังไง ฉันว่าเรื่องนี้ควรบอกท่านประธานถาน ให้เขาจัดการ"