"เกิดอะไรขึ้น?"
ในที่สุดก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้าง ๆ เห็นเธอยืนขวางทางเข้าลิฟต์ก็ขมวดคิ้วถาม
ซูจิ่นชูดีใจรีบบอก "สวัสดีค่ะ ฉันเป็นซูจิ่นชูจากแผนกสอง มีเอกสารด่วนต้องการให้ประธานถานเซ็น แต่ระดับฉันต่ำเกินไป ขึ้นไปไม่ได้ คุณช่วยหาทางให้ฉันได้ไหมคะ?"
"ระดับต่ำก็ให้คนที่มีระดับสูงพอมาน่ะสิ เด็กใหม่อยากพบประธานถาน คิดว่าบรรพบุรุษเสกควันฟ้าประทานโชคให้หรือไง?"
ผู้หญิงคนนั้นทำเสียงเหยียดหยาม เดินเข้าไปแล้วปิดประตูลิฟต์อย่างไร้เยื่อใย
ซูจิ่นชูถูกเมินใส่ หมดหนทางจริง ๆ ได้แต่วิ่งกลับไปบอกเถียนเถียน
ใครจะไปคิด เถียนเถียนกลับพูดว่า "ขึ้นไม่ได้ก็หาทางเอาเองสิ บอกฉันแล้วมันจะขึ้นได้หรือไง?"
"ฉันหมายความว่า เอกสารนี้ด่วนมาก แต่ฉันขึ้นไปไม่ได้ เธอให้บัตรพนักงานเธอยืมรูดขึ้นไป หรือไม่ก็ให้คนอื่นขึ้นไปเซ็นแทนก็ได้" ซูจิ่นชูเสนอ
"ใช้บัตรฉันขึ้นไป? เธอคิดอะไรอยู่? ถ้าเธอขึ้นไปทำอะไรขึ้นมา ฉันต้องรับผิดชอบแทนน่ะสิ? แล้วตอนนี้ทุกคนก็ยุ่งกันทั้งนั้น มีแค่เธอที่ว่าง ขึ้นไปยังไงก็เรื่องของเธอ วันนี้เซ็นเอกสารนี้ไม่ได้ ก็รอโดนหัวหน้าเหวินด่าพรุ่งนี้แล้วกัน!" เถียนเถียนพูดเสียงเย็น
ซูจิ่นชูทั้งโกรธทั้งอัดอั้น น้ำตาคลอมาที่ปากลิฟต์อีกครั้ง หวังจะเจอคนใจดีพาเธอขึ้นไปชั้นบน
แต่พอถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า เธอถึงเข้าใจว่า ทำไมกู้หมิงเฉินถึงบอกว่าคนในสำนักงานใหญ่เย็นชากว่าคนที่สาขาย่อย