"คุณสองคนไปทำอะไรมา? ทำไมสีหน้าถึงดูประหลาดแบบนั้น? แถมหน้าแดงขนาดนี้? ดื่มเหล้ามารึไง?"
ซูจิ่นชูและกู้หมิงเฉินกลับมาถึงบ้าน ไม่คิดว่าเหอรั่วรั่วจะมาอยู่ก่อนแล้ว
เมื่อเห็นพวกเขา เธอก็หรี่ตาลงทันที พร้อมจ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนจะถาม
ซูจิ่นชูหน้าแดงขึ้นมา
หลังจากที่เธอพูดประโยคนั้นบนรถ ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ากู้หมิงเฉินชะงักไป และสีหน้าเปลี่ยนเป็นประหลาด
ตลอดทางไม่มีพูดอะไรกันเลย ทั้งๆ ที่เป็นสามีภรรยากันและเคยทำสิ่งที่ใกล้ชิดที่สุดมาแล้ว
แต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในใจ ที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
"ทำไมหน้าเธอแดงกว่าเดิมอีก ไม่ยอมตอบคำถามฉันด้วย?" เหอรั่วรั่วถามด้วยความโกรธ
กู้หมิงเฉินทำหน้าดุใส่ "ทำไมเธอถึงมาอีก? ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่รึไง ว่าอย่ามาที่นี่?"
"ก็ฉันมีธุระนี่นา ถึงได้มา" เหอรั่วรั่วออดอ้อน
แต่เห็นได้ชัดว่า การออดอ้อนของเธอไม่มีผลอะไรกับกู้หมิงเฉินเลย
"มีธุระก็โทรมาสิ พ่อบ้านอู๋ เชิญคุณหนูรองออกไปที ต่อไปนี้ถ้าไม่มีคำสั่งจากฉัน ห้ามปล่อยให้เธอเข้ามาอีกเด็ดขาด"
"ครับ คุณผู้ชาย คุณหนูรอง เชิญเลยครับ!"
"พี่ลูกพี่ เธอใจร้ายกับฉันเกินไปแล้ว"
เหอรั่วรั่วกระทืบเท้าประท้วง แต่ก็ถูกเชิญออกไปจนได้
"คุณใจร้ายกับเธอเกินไปรึเปล่า? ยังไงเธอก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณนะ"
ซูจิ่นชูมองตามเหอรั่วรั่วที่ถูกเชิญออกไปด้วยความสงสาร อดไม่ได้ที่จะขอร้องกู้หมิงเฉินแทนเธอ
แต่กู้หมิงเฉินกลับพูดว่า "คุณลืมแล้วรึไงที่เธอพาคุณไปบาร์ แล้วเกือบทำให้เราเข้าใจผิดกัน?"